Γράφει ο δρ. Ανδρέας Στοϊμενίδης*
27/06/2025: Εργατικό δυστύχημα στο Πόρτο Ράφτη: Νεκρός 58άχρονος εργάτης, ο οποίος αισθάνθηκε αδιαθεσία και κατέρρευσε στο εργοτάξιο που εργαζόταν.
28/06/2025, Αττική, Ίλιον: Νεκρός 65άχρονος οικοδόμος, δημοτικός υπάλληλος στο Ίλιον. Δούλευε και κατέρρευσε εν μέσω καύσωνα.
30/06/2025, Ελαφόνησος, Χανιά: 62άχρονος καταπλακώθηκε και τραυματίστηκε θανάσιμα από μεταλλική κατασκευή πάνω στην οποία εκτελούσε οικοδομικές εργασίες.
Στις 27 και 28 Ιουνίου σε συνθήκες ακραίου καύσωνα, δύο οικοδόμοι κατέρρευσαν σε τεχνικά έργα. Την ίδια ώρα το υπουργείο Εργασίας αρνείται πεισματικά να εκδώσει Υπουργική Απόφαση για την προστασία από τη θερμική καταπόνηση όταν υπάρχει έτοιμο σχέδιο συμφωνημένο από τους κοινωνικούς εταίρους, τους υπηρεσιακούς παράγοντες του υπουργείου Εργασίας και την επιστημονική κοινότητα.
Συσχετίζεται ο θάνατος των εργατών με τις καιρικές συνθήκες;
Τη Δευτέρα 30 Ιουνίου βρέθηκε καταπλακωμένος από μεταλλική στέγη στην οποία εργαζόταν 62άχρονος στην Ελαφόνησο. Τις ώρες του συμβάντος, σύμφωνα με δημοσιεύματα, έπνεαν άνεμοι 9 Μποφόρ που ξήλωσαν τα περισσότερα θερμοκήπια δυτικά της Παλαιοχώρας, λίγα χιλιόμετρα μακριά από την Ελαφόνησο. Σε αυτές τις συνθήκες δούλευε ο άνθρωπος.
Όταν το συμφωνημένο σχέδιο βασίζεται σε δείκτη που περιλαμβάνει τη θερμοκρασία, την ένταση του ανέμου, την ακτινοβολία και την υγρασία, το υπουργείο Εργασίας εκδίδει εγκύκλιο διάρκειας μίας μέρας μη υποχρεωτικής ισχύος, σύμφωνα με τους εργοδότες, με μόνο δείκτη τη θερμοκρασία, για ορισμένες περιοχές της χώρας.
Χάσαμε τρεις ανθρώπους από έντονα καιρικά φαινόμενα σε 3 ημέρες και δεν έχουμε νομικό πλαίσιο. Η υιοθέτηση Διεθνών Συμβάσεων Εργασίας κανένα θετικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να έχει όταν νομοθετούνται αναχρονιστικά αντιεργατικά μέτρα εντατικοποίησης και ελαστικοποίησης που προκαθορίζουν αρνητικά αποτελέσματα στους χώρους εργασίας.
Η συζήτηση για 13 ώρες εργασία την ημέρα, για εξαήμερη εργασία, για εργασία την Κυριακή σε επικίνδυνους κλάδους και για κάλυψη από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας στο 30% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, όταν στην Ε.Ε. είναι 83%, δεν έχει θέση στην Ευρώπη και θα ήταν εκ των προτέρων απορριπτέα.
Δεν είναι τυχαίο ότι μετά την κύρωση της ΔΣΕ 187 με τον νόμο Χατζηδάκη κορυφώθηκαν τα εργατικά δυστυχήματα στη χώρα. Οι πολιτικές καθορίζουν τα αποτελέσματα, όχι οι διακηρύξεις.
Σήμερα, με το κλείσιμο του πρώτου εξαμήνου 114 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στους χώρους εργασίας σε ένα τρομακτικό ρεκόρ 20ετίας. Συγκριτικά το 2022 ο συνολικός αριθμός για όλη τη χρονιά έφτασε τους 104. Εδώ είναι η αλήθεια. Αυτήν πρέπει να αντιμετωπίσουμε.
Αλλιώς η ανθρωπιστική κρίση στους χώρους εργασίας θα βαθαίνει. Το δικαίωμα για ασφαλή και υγιή εργασία είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα σύμφωνα με τον ΟΗΕ και τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας και δυστυχώς δεν προστατεύεται στη χώρα μας.
*Αντιπρόεδρος Ευρωπαϊκού Οργανισμού για την Υγεία και την Ασφάλεια στην Εργασία – Γραμματέας ΥΑΕ ΓΣΕΕ – Πρόεδρος ΟΣΕΤΕΕ
