Στο σημερινό ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, η «ενότητα» που προβάλλεται προς τα έξω φαίνεται να λειτουργεί περισσότερο ως πολιτικό σύνθημα παρά να είναι πραγματικότητα. Πίσω από τη ρητορική των ίσων αποστάσεων και της συλλογικότητας αναδύεται μια εσωκομματική κουλτούρα επιλεκτικής εύνοιας και αποκλεισμών, όπου η διαφορετική φωνή αντιμετωπίζεται ως απειλή και όχι ως πηγή ανανέωσης. Η σύνθεση των επιτροπών που θα οδηγήσουν στο συνέδριο αποκάλυψε αυτήν ακριβώς τη νοοτροπία: συγκεντρωτισμό, μονοφωνία και συστηματική περιθωριοποίηση όσων δεν ανήκουν στον στενό προεδρικό κύκλο.
Ενδεικτική είναι η περίπτωση του Αντώνη Σαουλίδη, μέλους του Πολιτικού Συμβουλίου, δραστήριου νομικού και υποψήφιου στην Α΄ Θεσσαλονίκης, ο οποίος στις εκλογές κατέγραψε ισχυρή δυναμική, τερματίζοντας δεύτερος, πίσω από τον Χάρη Καστανίδη. Παρ’ όλ’ αυτά, βρέθηκε εκτός της Κεντρικής Οργανωτικής Επιτροπής Συνεδρίου (ΚΟΕΣ), μια απόφαση πρωτοφανής για την ιστορία του κόμματος, καθώς όλα τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου μετείχαν παραδοσιακά αυτοδικαίως. Ο αποκλεισμός του, λοιπόν, δεν αποτελεί τυπικό λάθος ή οργανωτική λεπτομέρεια, αλλά ευθεία προσβολή στη θεσμική συνέχεια και στη συλλογικότητα που χαρακτήριζε πάντοτε τη δημοκρατική παράταξη.
Ο Σαουλίδης υπήρξε σταθερός εκφραστής προοδευτικών αξιών και κοινωνικής ευαισθησίας, με έναν λόγο που ενοχλεί το νέο μοντέλο ηγεσίας. Η απομάκρυνσή του εκπέμπει ένα σαφές μήνυμα. Στο ΠΑΣΟΚ του σήμερα δεν χωρά η αυτονομία της σκέψης. Αν η ηγεσία επιλέξει να πορεύεται με φίλους αντί για συντρόφους, η «ενότητα» θα παραμείνει μια βιτρίνα χωρίς περιεχόμενο. Και ένα κόμμα που φοβάται τη φωνή των στελεχών του, δεν μπορεί να εμπνεύσει τη φωνή της κοινωνίας.
Πηγή: Καθημερινή One Voice
