Η ουκρανική κρίση συνιστά καθοριστικό ορόσημο της παγκόσμιας ιστορίας, αναμορφώνοντας διεθνείς ισορροπίες και καθορίζοντας με τρόπο δραματικό το μέλλον των κοινωνιών και των επόμενων γενεών.
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα σταθεί αναπόφευκτα στην τρέχουσα διεθνή συγκυρία, στην Ιστορία που γράφεται ή… αναδιατυπώνεται σε ενεστώτα χρόνο, με επίκεντρο την ουκρανική κρίση, επηρεάζοντας με ραγδαία επιδείνωση το σύνολο των διεθνών ισορροπιών, κατά συνέπεια επηρεάζοντας και τη μορφή και τον χρωματισμό που θα έχει το ίδιο το μέλλον.
Πέρασαν τέσσερα χρόνια από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Μια εισβολή με χαρακτηριστικά και ταυτότητα βαρβαρότητας, καταπάτησης του διεθνούς δικαίου, προσβολής της συναπόφασης των λαών του πλανήτη μας να προσπαθούμε και να πασχίζουμε να συνυπάρχουμε, αντί να καταλήγουμε σε πολεμικές συρράξεις από τις οποίες η ανθρωπότητα εξέρχεται πολυτραυματισμένη, εξέρχεται «μικρότερη» σε ηθικό ανάστημα.
Η ουκρανική κρίση έχει πλέον παγιωμένο χαρακτήρα… παράστασης – και μάλιστα κακόγουστης. Οι Ρώσοι εισβολείς σταμάτησαν στον ζωτικό χώρο που τους ενδιέφερε εξαρχής και μέσω του εκβιασμού της διεθνούς κοινότητας επιδιώκουν να εδραιώσουν και να νομιμοποιήσουν τα τετελεσμένα που διαμορφώθηκαν στο πεδίο των μαχών, κατά τα πρότυπα της προ δεκαετίας προσάρτησης της Κριμαίας. Και το διεφθαρμένο καθεστώς Ζελένσκι από την πλευρά του επιδιώκει την παράταση της… νομής της εξουσίας, έχοντας αναστείλει στην πράξη τη Δημοκρατία στο Κίεβο, μέσω της εφαρμογής στρατιωτικού νόμου, λόγω του πολέμου.
Το τίμημα, πολυεπίπεδο και πολυδιάστατο. Πρωτίστως για τις νεότερες γενιές των Ουκρανών που θυσιάζονται, δευτερευόντως για τους Ρώσους εισβολείς και… οριζόντια για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, τους Ευρωπαίους πολίτες, όλους εμάς, μέσω της βάρβαρης υποβάθμισης της ποιότητας ζωής, εξαιτίας των αψυχολόγητων και αναιτιολόγητων επιλογών της κοντόφθαλμης και ανεπαρκούς πολιτικής γραφειοκρατίας των Βρυξελλών.
Με πρόσχημα τη στήριξη μιας διεφθαρμένης Ουκρανίας, την οποία οι ίδιοι κατήγγελλαν μέχρι τη βάρβαρη ρωσική εισβολή του 2022, οι Ευρωπαίοι ηγέτες αποφεύγουν να ασχοληθούν με τα πραγματικά και επείγοντα προβλήματα των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Με αναπόφευκτο αποτέλεσμα να τα επιδεινώνουν.
