Σιωπή για τα σκάνδαλα, αιχμές κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και επίθεση σε όλους
Με εμφανή αμηχανία απέναντι στα ανοιχτά μέτωπα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε από το βήμα της Βουλής να αποφύγει κάθε ουσιαστική αναφορά στα σκάνδαλα που βαραίνουν την επικαιρότητα, μετατοπίζοντας τη συζήτηση σε γενικόλογες αναφορές περί ενότητας και διεθνών εξελίξεων. Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ δεν ακούστηκε ούτε ως λέξη, παρά το γεγονός ότι κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό και έχει ήδη ενεργοποιήσει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Η τοποθέτησή του ξεκίνησε με ευχαριστίες προς τον Νίκο Ανδρουλάκη για τη στάση του στο θέμα της αναβολής, για να ακολουθήσει αμέσως μετά ευθεία επίθεση στο ΠΑΣΟΚ, κατηγορώντας την αντιπολίτευση για εμμονή στο παρελθόν και μικροκομματική προσέγγιση. Το κλίμα πόλωσης δεν άργησε να κυριαρχήσει, με τον πρωθυπουργό να επιχειρεί να εμφανίσει τη συζήτηση για το Κράτος Δικαίου ως δευτερεύουσα, μπροστά στις διεθνείς εξελίξεις.
Η επιλογή αυτή μόνο τυχαία δεν ήταν. Το Μαξίμου γνωρίζει ότι κάθε αναφορά σε υποθέσεις διαφθοράς ανοίγει έναν κύκλο πολιτικής φθοράς που δύσκολα ανακόπτεται. Έτσι, η στρατηγική μετατοπίστηκε στην επίκληση διεθνών οργανισμών και εκθέσεων, με στόχο να δημιουργηθεί εικόνα θεσμικής κανονικότητας. Ο ΟΟΣΑ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ο Economist επιστρατεύτηκαν ως «ασπίδα», την ώρα που στο εσωτερικό το κλίμα παραμένει βαρύ.
Ιδιαίτερο βάρος είχαν οι αιχμές κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Ο πρωθυπουργός ζήτησε ταχύτητα και «απόδειξη ουδετερότητας», υιοθετώντας ουσιαστικά μια γραμμή αμφισβήτησης των κινήσεών της. Η στάση αυτή ενισχύει την εντύπωση ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να προλάβει δυσμενείς εξελίξεις, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τον ίδιο τον ελεγκτικό μηχανισμό που διερευνά την υπόθεση.
Στο πεδίο των υποκλοπών, η επιχειρηματολογία κινήθηκε στα γνωστά μοτίβα. Αναγνώριση πολιτικής ευθύνης σε επίπεδο διαχείρισης, αποφυγή κάθε ουσιαστικής απάντησης για το Predator και επαναφορά της διάκρισης μεταξύ «νόμιμων επισυνδέσεων» και παράνομων πρακτικών. Το θέμα παρουσιάστηκε ως λήξαν, με αναφορές στις εκλογές που μεσολάβησαν, παρά το γεγονός ότι οι αποκαλύψεις συνεχίζονται.
Η επίθεση προς την αντιπολίτευση κλιμακώθηκε με αναφορές σε «τοξικότητα» και «βούρκο», με τον πρωθυπουργό να επιχειρεί να αντιστρέψει το κλίμα, παρουσιάζοντας την κυβέρνηση ως στόχο συκοφαντιών. Η προσωπική αναφορά στον Γιώργο Μυλωνάκη εντάχθηκε σε αυτή τη γραμμή, επιχειρώντας να μετατρέψει την πολιτική αντιπαράθεση σε ζήτημα ηθικής τάξης.
Συνολικά, η εικόνα που διαμορφώθηκε ήταν αυτή μιας κυβέρνησης που αποφεύγει τα δύσκολα ερωτήματα και επενδύει σε επικοινωνιακές μετατοπίσεις. Οι εκκρεμότητες παραμένουν, οι έρευνες προχωρούν και το πολιτικό θερμόμετρο ανεβαίνει. Το επόμενο διάστημα θα δείξει αν αυτή η τακτική μπορεί να συγκρατήσει τη φθορά ή αν απλώς την αναβάλλει.
