ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ Η ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ του Οδυσσέα Μανουσαρίδη στις «Αρχειομαρξιστικές Μνήμες» με τα φωτογραφικά του τεκμήρια.
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ο Αρχειομαρξιστής ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΣ, ένας από τους 200 που εκτελέστηκαν από τους ναζί στην Καισαριανή το 1944.
ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ των κρατουμένων στις Φυλακές της Ακροναυπλίας με ημερομηνία 08.03.1938, η οποία εμφανίζεται για πρώτη φορά. Ο Χρήστος Χατζηχρήστος βρίσκεται στο κέντρο της φωτογραφίας, στη μέση των πέντε όρθιων. Χρειάζεται η ταυτοποίηση των υπόλοιπων.
«…Θα ξανάρθουμε. Χωρίς σημαίες και τύμπανα. Η σιωπή μας θα γίνει καρκίνος για το σύστημά σας. Αυτοί που υπήρχαμε χθες, υπάρχουμε και σήμερα. Απλά χάσαμε την επαφή. Και κυκλοφορούμε μόνοι στους δικούς μας δρόμους. Ξυπνάμε μέσα από έναν εφιάλτη που εμείς δημιουργήσαμε. Θα ξανάρθουμε με μια μορφή που κανένας δεν φαντάζεται. Και αυτή τη φορά θα χτυπήσουμε αποφασιστικά. Όχι εμείς βέβαια, που είμαστε ήσυχοι και ειρηνικοί άνθρωποι. Αλλά η ίδια η ζωή που κουβαλάμε, εμείς, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας. Και τη ζωή μας, δεν μπορούμε να την προδώσουμε. Υπάρχουν τροπικά δάση μέσα μας. Άγνωστοι ωκεανοί. Μακρινά αστέρια που έρχονται στο μπαλκόνι μας, σαν χελιδόνια κάθε άνοιξη. Έχουμε τέτοιους φίλους. Γι’ αυτό λέμε: θα ξανάρθουμε…».
ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ είναι να γίνει ο εποικισμός μας στον πλανήτη Άρη από το να βγάλεις νέα κάρτα στην Εθνική Τράπεζα.
ΣΕ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ένα πανηλίθιο ρομπότ τεχνητής α-νοημοσύνης που φτιάξαν για να απολύσουν τους εργαζομένους, το οποίο, ό,τι κι αν του πεις -έπειτα από μισή ώρα και αφού πληρώσεις τα μαλλιοκέφαλά σου- σε συνδέει πάντα στο τμήμα απώλειας και ουχί στο τμήμα έκδοσης νέων καρτών (τα οποία τμήματα σε καμία περίπτωση δεν επικοινωνούν, ούτε συνεργάζονται).
ΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙΣ, ύστερα από πολλές ώρες, να μιλήσεις με κάποιον (πάντα αναρμόδιο) υπάλληλο, σε συνδέει ο ένας στον άλλον και όλοι σου ζητάνε εκ νέου τον ΑΦΜ, πώς λένε τον πεθαμένο πατέρα σου, ημερομηνία γέννησης, αριθμό δελτίου ταυτότητας (που δεν ισχύει αυτό που είχες δηλώσει όταν άνοιξες τον λογαριασμό, γιατί οι ταυτότητες ανανεώνονται) και σου το κλείνουν στα μούτρα και αποκλείεται να ξαναπιάσεις γραμμή, μόνο να βρίζεις το ρομπότ και να πληρώνεις μπορείς, τη γ@μησες!
ΑΝ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΜΗΝΕΣ -και αφού κλείσεις ραντεβού και επισκεφτείς δύο, τρία καταστήματα λιποθυμώντας στην ουρά- επαναπιστοποιηθείς και σου εκδώσουν νέα κάρτα, στη στέλνουν πάντα σε άλλη διεύθυνση από εκείνη που αιτήθηκες, διότι η παλαιά σου διεύθυνση (τότε που άνοιξες τον λογαριασμό) υπερισχύει της νέας, λόγω άλυτου τεχνικού προβλήματος της εφαρμογής…
ΑΝ, Ω ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ, σου τη στείλουν στη σωστή διεύθυνση και πάλι δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα να την παραλάβεις. Διότι δεν στη στέλνουν συστημένη, αλλά χύμα, ανάμεσα σε πεταμένους λογαριασμούς και διαφημιστικά στην είσοδο της πολυκατοικίας και κάποιος πάντα τα πετάει στα σκουπίδια.
ΑΝ ΕΙΣΑΙ «ΣΤΗΝ ΠΡΙΖΑ» και την τσακώσεις από τα χέρια του διανομέα, το νούμερο της κάρτας σου είναι διαφορετικό από το νούμερο που σου έστειλε η τράπεζα ηλεκτρονικά. Και τούτο διότι αυτοί που χαράζουν αχνά τις κάρτες -και μας έχουν γραμμένους όλους εκεί που ξέρεις- κάνουν το 8 να φαίνεται 3 και ούτω καθεξής.
ΑΝ, Ω ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ, ύστερα από καναδυό εβδομάδες καταφέρεις να παρακάμψεις το πανηλίθιο ρομπότ και μιλήσεις με εκπρόσωπο, ίσως καταφέρεις να πιστοποιήσεις τον αληθινό αριθμό της νέας κάρτας σου.
ΤΟΤΕ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ μια νέα πολύ ΔΥΣΑΡΕΣΤΗ ΕΚΠΛΗΞΗ. Για να βρεις το καινούργιο PIN πρέπει να λύσεις ένα ΑΝΟΗΤΟ ΣΤΑΥΡΟΛΕΞΟ-ΣΠΑΖΟΚΕΦΑΛΙΑ, δήθεν «για την ασφάλειά σου». Και να σε βοηθήσει ο νέος Αϊνστάιν και να τα καταφέρεις, το ραντεβού με το ΑΤΜ θα σε απογοητεύσει. Το μηχάνημα δέχεται μεν τον κωδικό του νέου Αϊνστάιν, αλλά μόνο για να τον… αλλάξεις και να βάλεις νέο δικό σου. Κάτι για το οποίο δεν είναι προγραμματισμένο το παλιακό ΑΤΜ, άρα αδύνατον!
Υ.Γ.: ΘΑ ΖΗΤΗΣΩ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΣΥΛΟ ΣΤΗΝ ΟΥΓΚΑΝΤΑ!
Ο Ντιέγκο Ριβέρα ζωγραφίζοντας την τοιχογραφία «Εφιάλτης του πολέμου, όνειρο ειρήνης» (1952). Αριστερά στη φωτογραφία, η Φρίντα Κάλο που τον παρακολουθεί από το αναπηρικό καροτσάκι και στην τοιχογραφία φαίνεται να μοιράζει αντιπολεμικά φυλλάδια
////////// ΦΩΤΟ King 01+02
«OΧΙ, ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ικανοποιημένοι και δεν θα ικανοποιηθούμε μέχρις ότου η Δικαιοσύνη κυλήσει σαν νερό, σαν ένα ισχυρό ρυάκι.
»ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ που κάποιοι από εσάς έχουν έρθει εδώ από μεγάλες δοκιμασίες και βάσανα. Μερικοί από εσάς έχουν έρθει φρέσκοι από στενά κελιά φυλακής. Μερικοί από εσάς έχετε έρθει από περιοχές όπου η αναζήτησή σας για ελευθερία σας άφησε χτυπημένους από τις καταιγίδες διώξεων και παραπατημένους από τους ανέμους της αστυνομικής βαρβαρότητας.
»HΣΑΣΤΑΝ ΟΙ ΒΕΤΕΡΑΝΟΙ του δημιουργικού πόνου. Συνεχίστε να εργάζεστε με την πίστη ότι ο αφόρητος πόνος είναι λυτρωτικός. Επιστρέψτε στον Μισισσιπή, επιστρέψτε στην Αλαμπάμα, επιστρέψτε στη Νότια Καρολίνα, επιστρέψτε στην Τζόρτζια, επιστρέψτε στη Λουιζιάνα, επιστρέψτε στις φτωχογειτονιές και τα γκέτο των βόρειων πόλεών μας, γνωρίζοντας ότι κάπως αυτή η κατάσταση μπορεί και θα αλλάξει. Ας μην κυλιόμαστε στην κοιλάδα της απελπισίας, σας λέω σήμερα φίλοι μου.
»EΤΣΙ, ΠΑΡΟΛΟ που αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες του σήμερα και του αύριο, έχω ακόμα ένα όνειρο. Είναι ένα όνειρο βαθιά ριζωμένο στο αμερικανικό όνειρο. ΕΧΩ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ότι μια μέρα αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει το πραγματικό νόημα της θρησκείας του: Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυτονόητες, ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι».
Από την ιστορική ομιλία «I have a dream», του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, που δολοφονήθηκε στις 4 Απριλίου του 1968. Οι εικόνες από την «Πορεία στην Ουάσιγκτον για δουλειά και ελευθερία» (Αύγουστος 1963)
