Δεν πρόκειται για μια ακόμη πολιτική αντιπαράθεση. Δεν πρόκειται για μια ακόμη υπόθεση που θα χαθεί στον θόρυβο της επικαιρότητας.
Πρόκειται για κάτι βαθύτερο και επικίνδυνο: την ευθεία αμφισβήτηση της λειτουργίας της Δικαιοσύνης σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατία.
Τα γεγονότα που αποκαλύπτονται γύρω από την υπόθεση των υποκλοπών δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες. Αντιθέτως, οδηγούν σε ένα συμπέρασμα που προκαλεί θεσμικό σοκ: ο μηχανισμός ελέγχου φαίνεται να ταυτίζεται με τον ελεγχόμενο.
Συγκεκριμένα, έχει καταστεί γνωστό – και δεν έχει διαψευστεί – ότι πρόσωπο με καθοριστικό ρόλο στην αρχειοθέτηση της υπόθεσης των παρακολουθήσεων είχε προηγουμένως εμπλοκή στην έγκριση σχετικών επισυνδέσεων.
Με απλά λόγια, ο ίδιος παράγοντας που όφειλε να ερευνήσει, φέρεται να είχε συμμετάσχει στη διαδικασία που ελέγχεται.
Αυτό δεν συνιστά απλώς ένα θεσμικό παράδοξο. Συνιστά, εφόσον επιβεβαιωθεί, ευθεία προσβολή των αρχών της αμεροληψίας και της διάκρισης των εξουσιών.
Η υπόθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα αν ληφθεί υπόψη το εύρος των προσώπων που φέρονται να έχουν βρεθεί υπό παρακολούθηση: υπουργοί, συνεργάτες του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος, δημοσιογράφοι, ακόμη και δικαστικοί λειτουργοί.
Σε κάθε σύγχρονο κράτος δικαίου, μια τέτοια υπόθεση θα οδηγούσε αυτομάτως σε πλήρη, ανεξάρτητη και εις βάθος διερεύνηση. Στην ελληνική περίπτωση, αντίθετα, παρατηρείται το αντίστροφο φαινόμενο: η υπόθεση τίθεται στο αρχείο, χωρίς να έχουν δοθεί πειστικές απαντήσεις.
Το βασικότερο ερώτημα είναι προφανές: ποιος έλεγχε τελικά τον μηχανισμό παρακολούθησης;
Διότι εάν η πολιτική ηγεσία γνώριζε, τότε ανακύπτει ζήτημα άμεσης πολιτικής ευθύνης. Αν δεν γνώριζε, τότε τίθεται ζήτημα απώλειας ελέγχου επί κρίσιμων κρατικών λειτουργιών.
Η σιωπή της κυβέρνησης επιτείνει την ανησυχία. Η εμπιστοσύνη των πολιτών δοκιμάζεται.
Το ζήτημα είναι θεσμικό και κοινωνικό. Όταν η εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη κλονίζεται, διαβρώνεται το ίδιο το θεμέλιο της δημοκρατίας.
Η αποκατάσταση απαιτεί: επανεξέταση της υπόθεσης, ανεξάρτητη διερεύνηση και απόδοση ευθυνών.
Διότι η Δικαιοσύνη δεν είναι μηχανισμός διαχείρισης κρίσεων. Είναι ο πυλώνας της Δημοκρατίας.
Και όταν αυτός ο πυλώνας παραδίδεται, δεν απειλείται μια κυβέρνηση. Απειλείται η ίδια η Δημοκρατία.
Νίκος Ι. Νικολόπουλος
Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος
πρ. Υφυπουργός – πρ. Βουλευτής Αχαΐας
