Κάποια προσυνέδρια γράφουν απλώς πρακτικά. Αυτό της Ν.Δ. στη Θεσσαλονίκη μυρίζει μπαρούτι. Και στο κέντρο της σκηνής, ο Νίκος Δένδιας καλείται να αποφασίσει αν θα μιλήσει καθαρά ή αν θα επιλέξει τη γνώριμη πολιτική τέχνη της υπεκφυγής. Γιατί εδώ δεν κρίνονται μόνο θέσεις για την άμυνα και την εξωτερική πολιτική· κρίνονται ρόλοι, φιλοδοξίες και, κυρίως, συσχετισμοί ισχύος μέσα σε ένα κόμμα που προσπαθεί να δείχνει αρραγές ενώ τρίζει.
Η αλήθεια είναι πιο άβολη από την εικόνα. Αν ο Δένδιας επιλέξει μια ήπια, τεχνοκρατική τοποθέτηση, θα μοιάζει σαν να αγοράζει χρόνο. Αν όμως σηκώσει τους τόνους, τότε το προσυνέδριο θα μετατραπεί σε αρένα. Και εκεί δεν θα υπάρχουν εύκολες ισορροπίες. Γιατί όταν ανοίγει η συζήτηση για στρατηγική και κατεύθυνση, ανοίγουν μαζί και οι λογαριασμοί.
Στο παρασκήνιο, ο Γιώργος Γεραπετρίτης εμφανίζεται ως το «αντίβαρο», με το Μέγαρο Μαξίμου να επιχειρεί σχεδόν αγχωμένα να πείσει ότι όλα κυλούν ομαλά. Όταν όμως χρειάζεται τόση επιμονή για να αποδειχθεί η… αρμονία, συνήθως σημαίνει ότι αυτή δεν υπάρχει. Οι διαρροές, οι χαμηλοί τόνοι και οι προσεκτικές δημόσιες εμφανίσεις δεν κρύβουν την ένταση. Απλώς την μεταθέτουν.
Και ενώ στην επιφάνεια παίζεται θέατρο ισορροπιών, στο βάθος στήνεται το πραγματικό παιχνίδι. «Μυστικά δείπνα», τηλεφωνήματα, μικρές ομάδες βουλευτών που ζυγίζουν την επόμενη μέρα. Εκεί όπου οι παλιοί συσχετισμοί ξαναγράφονται και οι πρόθυμοι αναζητούν νέο αφήγημα. Ακόμη και όσοι βρέθηκαν εκτεθειμένοι στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ επιχειρούν τώρα μια εντυπωσιακή μεταμόρφωση: από ελεγχόμενοι, σε δήθεν διωκόμενοι ενός «συστήματος» γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει κρίση στη Ν.Δ. Υπάρχει. Το ερώτημα είναι ποιος θα τολμήσει να την ονοματίσει. Και κυρίως: ποιος θα πληρώσει το πολιτικό κόστος όταν τα χαμόγελα σβήσουν και μείνουν μόνο οι πραγματικές γραμμές σύγκρουσης.
