Τελικά ο Εργκίν Αταμάν κατάφερε κάτι πραγματικά σπάνιο: να έχει το Φάιναλ Φορ σχεδόν… στο σαλόνι του και να το βλέπει από την τηλεόραση. Από το 2-0 στη σειρά με τη Βαλένθια, ο Παναθηναϊκός κατόρθωσε να δεχτεί τρεις συνεχόμενες σφαλιάρες και να χαρίσει στο κοινό μια ιστορική ανατροπή.
Ο άνθρωπος που μιλούσε για τίτλους, αυτοκρατορίες και ευρωπαϊκές παραστάσεις, έμεινε τελικά με τις δηλώσεις και τα παράπονα για τη διαιτησία. Γιατί όταν η ομάδα σου χάνει δύο φορές μέσα στο ΟΑΚΑ και τελειώνει τη σειρά με κατεβασμένα χέρια, μάλλον δεν φταίνε μόνο οι βολές.
Στο πιο κρίσιμο παιχνίδι της χρονιάς, ο Παναθηναϊκός μπήκε σαν να πήγε για φιλικό Αυγούστου. Χωρίς ένταση, χωρίς καθαρό πλάνο και με τον Αταμάν να κοιτάζει απορημένος λες και έβλεπε άλλη ομάδα. Η Βαλένθια απλώς έκανε αυτό που έπρεπε: πήρε το ματς, πήρε τη σειρά και άφησε τους «πράσινους» να μετρούν δικαιολογίες.
Ο ίδιος ο Αταμάν γνώρισε την πρώτη του ήττα σε πέμπτο παιχνίδι και ίσως κατάλαβε πως η ιστορία δεν γράφεται μόνο με μεγάλες ατάκες στις συνεντεύξεις Τύπου.
Το καλύτερο, όμως, είναι άλλο: το Φάιναλ Φορ γίνεται στην Αθήνα. Δηλαδή ούτε ταξίδι δεν χρειαζόταν. Αλλά ούτε αυτό δεν κατάφερε. Οικοδεσπότης χωρίς πρόσκληση, πρωταγωνιστής χωρίς ρόλο και τελικά θεατής στο ίδιο του το πάρτι.
Και κάπως έτσι, από τα όνειρα για κούπα, έμειναν μόνο τα εισιτήρια… για την εξέδρα.
