Η φίλη μου, η Χαριτίνη.
Αναρωτιόταν γιατί ήταν τόσο ευτυχισμένος ο Καούρης που κέρδιζε η Φενέρμπαχτσε και ο Γιασικεβίτσιους. Το μόνο που μας έλεγε όλο το βράδυ μαζί με τον κοντό είναι ότι «πέφτει το ξύλο της αρκούδας» και ότι βλέπουμε «τον τελικό της μελανιάς». Ποτέ όμως δεν μας είπαν πόσο τοις εκατό έπαιξαν οι τρεις Περούκες υπέρ της τούρκικης ομάδας για να πάρει την Ευρωλίγκα, στην οποία είναι τόσα χρόνια χορηγός η Turkish Airlines.
Ο Καρύδας τουλάχιστον, έσωσε τα προσχήματα στο τέλος της μετάδοσης. Θυμήθηκε ότι απέναντι στον αγαπημένο του Σάρας, υπάρχει ο προπονητής της εθνικής Ελλάδας. Ο άνθρωπος που στην πρώτη του χρονιά ως προπονητής στην Ευρωλίγκα οδήγησε τη Μονακό στον τελικό, την οποία την είχε αναλάβει τον Δεκέμβριο και ενώ η ομάδα παρέπαιε. Ο Καούρης όμως δεν είπε ούτε μία λέξη, έστω για τα μάτια των Ελλήνων φιλάθλων, θετική για τον Βασίλη Σπανούλη.
Τι διάολο; Τούρκος είναι ή φοβόταν μην τον κάνει ντα ο Κοτς;
