Γράφει ο Λάμπρος Παπαδής
Στην Κουμουνδούρου οι συζητήσεις δεν γίνονται πλέον χαμηλόφωνα, αλλά ούτε και ανοιχτά. Και αυτό γιατί όλοι γνωρίζουν πως το επόμενο διάστημα δεν θα είναι απλώς κρίσιμο, θα είναι καθοριστικό για το αν το κόμμα θα βρει νέα ταυτότητα ή θα βυθιστεί σε έναν φαύλο κύκλο εσωστρέφειας. Η φράση «η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει για τον ΣΥΡΙΖΑ» κυκλοφορεί σχεδόν σαν κοινό μυστικό στους διαδρόμους. Όχι απαραίτητα ως διαπίστωση ήττας, αλλά ως προειδοποίηση ότι τα περιθώρια έχουν εξαντληθεί.
Στο παρασκήνιο, η πρόταση για έναν νέο πολιτικό φορέα λειτουργεί ως σημείο αναφοράς, αλλά όχι απαραίτητα ως σημείο σύγκλισης. Άλλοι τη βλέπουν ως διέξοδο, άλλοι ως «διάλυση με άλλο όνομα». Η προοπτική μιας ομαλής μετάβασης ακούγεται ωραία στα χαρτιά, όμως οι ισορροπίες στο εσωτερικό θυμίζουν περισσότερο κινούμενη άμμο. Την ίδια ώρα, τα «στρατόπεδα» δεν έχουν πάψει να μετρούν δυνάμεις. Οι λεγόμενοι «μηχανισμοί» δεν δείχνουν διατεθειμένοι να παραδώσουν εύκολα τα κεκτημένα τους, ενώ οι πιο ανήσυχοι πιέζουν για γρήγορες αποφάσεις, θεωρώντας ότι η κοινωνία δεν θα περιμένει επ’ άπειρον.
Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικό παιχνίδι. Ποιος θα ηγηθεί, με ποιο αφήγημα και κυρίως με ποιους συμμάχους. Γιατί, όπως λένε και οι πιο έμπειροι της παράταξης, οι διασπάσεις δεν γίνονται ποτέ από αδυναμία, αλλά από υπερβολική βεβαιότητα ότι «ο άλλος δεν τραβάει».
