Ο Νίκος Ανδρουλάκης και ο στενός περίγυρός του στη Χαριλάου Τρικούπη δείχνουν το τελευταίο διάστημα να κινούνται σε ένα πολιτικό τοπίο νευρικότητας και στρατηγικής ασάφειας. Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εμφανιστεί ως αυτόνομος πόλος εξουσίας, όμως, η εικόνα του συχνά δεν το επιβεβαιώνει.
Αφορμή για την παρούσα συζήτηση αποτέλεσε και πρόσφατη ανακοίνωση της Χαριλάου Τρικούπη με αφετηρία την ομιλία του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη. Αντί η κριτική να μείνει αποκλειστικά στην κυβερνητική πολιτική, το ΠΑΣΟΚ επανέφερε στο επίκεντρο τον Αλέξη Τσίπρα, εντάσσοντάς τον έμμεσα στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η επιλογή αυτή ενίσχυσε την εικόνα μιας αντιπολίτευσης που δυσκολεύεται να ορίσει καθαρά το πολιτικό της στίγμα.
Από τη μία πλευρά, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ασκεί σκληρή κριτική στην κυβέρνηση, εστιάζοντας σε θεσμούς, οικονομία και καθημερινότητα. Από την άλλη, όμως, επανέρχεται συχνά στον Αλέξη Τσίπρα, σαν να αποτελεί μόνιμο σημείο αναφοράς, ακόμη και όταν δεν είναι το κεντρικό διακύβευμα.
Αυτή η διπλή στόχευση δημιουργεί την εικόνα ενός κόμματος που δυσκολεύεται να προσδιορίσει με σαφήνεια τον πραγματικό του αντίπαλο. Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο πρόσωπα που σημάδεψαν την προηγούμενη δεκαετία, όμως, η επιμονή σε αυτήν τη σύγκριση δείχνει περισσότερο εγκλωβισμό στο παρελθόν παρά συγκρότηση νέας ταυτότητας.
Το αποτέλεσμα είναι η αντιπολιτευτική γραμμή να χάνει σε καθαρότητα και πειστικότητα. Αντί το ΠΑΣΟΚ να εδραιώνεται ως διακριτή εναλλακτική πρόταση εξουσίας, συχνά δίνει την εντύπωση ότι ανακυκλώνει παλιές αντιπαραθέσεις, χωρίς συνεκτικό αφήγημα για το παρόν.
Έτσι, η στρατηγική ασάφεια γίνεται κυρίαρχο χαρακτηριστικό. Και όσο το κόμμα κινείται ανάμεσα σε κριτική προς την κυβέρνηση και διαρκείς αναφορές στον Τσίπρα τόσο δυσκολότερα πείθει ότι διαθέτει αυτόνομη πολιτική πυξίδα.
Το ζητούμενο για τον Νίκο Ανδρουλάκη δεν είναι η ένταση της ρητορικής, αλλά η καθαρότητα του πολιτικού προσανατολισμού. Χωρίς αυτήν, η προσπάθεια ενίσχυσης του ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε έναν κύκλο ανακύκλωσης του παρελθόντος, αντί να προτείνει κάτι πραγματικά νέο.
