Η Μίλαν δεν είναι πια η Μίλαν που φόβιζε όλη την Ευρώπη. Δεν είναι η ομάδα που έμπαινε στο γήπεδο και μόνο η φανέλα της αρκούσε για να επιβληθεί. Σήμερα, οι «ροσονέρι» μοιάζουν περισσότερο με έναν σύλλογο που παλεύει να θυμηθεί το ίδιο του το μεγαλείο, παρά με την αυτοκρατορία που κάποτε κυριαρχούσε στην Ιταλία και στο Champions League.
Η ήττα από την Αταλάντα και η αβεβαιότητα ακόμη και για μια θέση στην τετράδα δεν είναι απλώς ένα κακό αποτέλεσμα. Είναι η εικόνα μιας ομάδας που εδώ και καιρό δείχνει να έχει χάσει την ταυτότητά της. Και όταν μιλάμε για τη Μίλαν, η απλή συμμετοχή στο Champions League δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχία. Ο στόχος αυτής της φανέλας ήταν, είναι και πρέπει να είναι το πρωτάθλημα και η κορυφή της Ευρώπης.
Γι’ αυτό και οι αντιδράσεις του κόσμου δεν προκαλούν έκπληξη. Είναι απολύτως λογικό οι οπαδοί να στρέφονται κατά της διοίκησης και των παικτών όταν βλέπουν μια ομάδα χωρίς προσωπικότητα, χωρίς ηγεσία και χωρίς τη νοοτροπία που απαιτεί αυτό το επίπεδο. Η Μίλαν δεν χτίστηκε πάνω στη μετριότητα ούτε στις δικαιολογίες.
Αυτή τη φανέλα τη φόρεσαν θρύλοι του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ο Ντίντα, ο Αντρέα Πίρλο, ο Αλεσάντρο Νέστα, ο Πάολο Μαλντίνι, ο Κακά, ο Αντρέι Σεβτσένκο. Παίκτες που δεν έπαιζαν απλώς για τη νίκη, αλλά για να γράψουν ιστορία.
Όταν έχεις τέτοια κληρονομιά, δεν μπορείς να συμβιβάζεσαι με την τέταρτη θέση και με εμφανίσεις που προκαλούν αποδοκιμασίες από το ίδιο σου το κοινό. Ο κόσμος της Μίλαν δεν ζητά υπερβολές. Ζητά το αυτονόητο: μια ομάδα αντάξια του ονόματός της.
Και μέχρι να το ξαναδεί αυτό, θα συνεχίσει να φωνάζει. Και δικαίως.
