Η χαμηλή εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη στην Ελλάδα ανοίγει τη συζήτηση για τη λειτουργία της σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου η λογοδοσία φαίνεται πιο αυστηρή.
Στους καιρούς της μεγάλης αποστασιοποίησης της κοινωνίας από το σύστημα και τους θεσμούς του που βιώνουμε στην τρέχουσα εκδοχή της πατρίδας μας, η Δικαιοσύνη έχει προσλάβει ταυτοτικά στοιχεία και χαρακτηριστικά «μεγάλου ασθενούς». Η ελληνική κοινωνία, με συντριπτικά πλειοψηφικά ποσοστά άνω του 70%, έχει χάσει την εμπιστοσύνη της στη Δικαιοσύνη, στην αρμονική με τη Δημοκρατία λειτουργία της και στη συνέπεια με τη γονιδιακή υποχρέωση και αποστολή της να είναι το καταφύγιο των αδυνάμων, των μη προνομιούχων, των περισσότερο ευάλωτων πολιτών.
Όσα συμβαίνουν στην Ισπανία, με τη Δικαιοσύνη να… ξεσκονίζει για υποθέσεις διαφθοράς το Σοσιαλιστικό Κόμμα, που κυβερνά τη χώρα υπό την ηγεσία του δημοφιλούς Πέδρο Σάντσεθ, και η έρευνα σε βάθος χρόνου που αγγίζει ακόμη και τον πρώην πρωθυπουργό και αρχηγό του κόμματος Χοσέ Θαπατέρο, προσφέρονται για μελαγχολικές συγκρίσεις της υφολογίας με την οποία λειτουργεί και κινείται η Δικαιοσύνη στη χώρα της Ιβηρικής Χερσονήσου, την τέταρτη μεγαλύτερη και ισχυρότερη οικονομία της ευρωζώνης, σε σύγκριση με το πώς λειτουργεί η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα.
Η ισπανική Δικαιοσύνη, μάλιστα, έχει πολύ συγκεκριμένο, αντίστοιχο και ανάλογο παρελθόν. Από την εποχή του Φελίπε Γκονζάλεθ έως την πιο πρόσφατη του Μαριάνο Ραχόι, κάθε φορά που ένας πολιτικός ηγέτης, ακόμη και εν ενεργεία πρωθυπουργός της χώρας, αφήνει ίχνη διαφθοράς και σκανδάλων, η Δικαιοσύνη έρχεται ως απάντηση στη φθορά και στην παρακμή.
Αντίστοιχες εικόνες έχουμε δει και σε άλλες μεγάλες και επιδραστικές χώρες της κοινής ευρωπαϊκής πατρίδας μας. Στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ιταλία και φυσικά στο Ηνωμένο Βασίλειο, που ακόμη και μετά την ανορθογραφία του Brexit, το πολιτικό σύστημα λογοδοτεί στη Δικαιοσύνη. Και μέσω εκείνης, λογοδοτεί ενώπιον του εκάστοτε λαού.
