Μέσα από τη σύγκριση παρελθόντος και παρόντος, η Ιστορία λειτουργεί ως εργαλείο κατανόησης των πολιτικών μεταβολών και των ηγεσιών που διαμορφώνουν την ευρωπαϊκή και διεθνή πραγματικότητα.
Η Ιστορία μάς έχει προσφέρει απλόχερα και αβίαστα μια ενδιαφέρουσα και αποτελεσματική μεθοδολογία για να καταλήγουμε, σε κάθε διαφορετική χρονική συγκυρία, σε συμπεράσματα ανθεκτικά για τη γειτνίασή τους με τη βιώσιμη πραγματικότητα.
Η μεθοδολογία έχει στον πυρήνα της τη μηχανική της σύγκρισης τού παρελθόντος με το παρόν, σε επίπεδο πρωταγωνιστών, σε επίπεδο προτεραιοτήτων και ζύμωσης για την ενσωμάτωση διαφορετικών αφηγημάτων και αφετηριών, ώστε το κοινό μέλλον να σχεδιάζεται με καλύτερους όρους και κατά συνέπεια να είναι περισσότερο ορατό και προσβάσιμο.
Στο ξεκίνημα της προηγούμενης δεκαετίας, της δεύτερης δεκαετίας του καινούργιου αιώνα στον οποίο σεργιανίζουμε, η ελληνική κοινωνία καταδικάστηκε σε μια εξοργιστική φτωχοποίηση, το έθνος σε απώλεια της αυτοδιάθεσής του, το εθνικό μέλλον σε γκριζάρισμα. Ήταν τα χρόνια της εθνικής καταστροφής των μνημονίων που επηρέασαν αντανακλαστικά συνολικά την ενωμένη Ευρώπη.
Εκείνη την περίοδο, η γαλλική εφημερίδα «Le Monde» είχε περιγράψει την τότε πολιτική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως «παιδική χαρά», επιδιώκοντας να αναδείξει την ανεπάρκεια και την υστέρησή της. Σε εκείνη την πολιτική ηγεσία μπορούσε κάποιος να ξεχωρίσει, μεταξύ άλλων και πρωτίστως, τη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και τον τότε Ιταλό διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι.
Σήμερα, στην 3η δεκαετία του αιώνα μας, η Άνγκελα Μέρκελ και ο Μάριο Ντράγκι φαντάζουν μύθοι μπροστά στην τρέχουσα πολιτική ηγεσία και γραφειοκρατία των Βρυξελλών, με θλιβερά, με μοιραία, με εξοργιστικά χαρακτηριστικά και ταυτοτικό αποτύπωμα.
Η Μέρκελ και ο Ντράγκι ήρθαν στο προσκήνιο ως δυνητικοί διαμεσολαβητές προς τον Βλαντίμιρ Πούτιν, επειδή η Ευρώπη έχει την ανάγκη να κλείσει αυτό το μέτωπο και επειδή ο Ρώσος πρόεδρος αδυνατεί να… συζητήσει σοβαρά με τους υπόλοιπους, σημερινούς, ηγέτες της τρέχουσας εκδοχής του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Οι κύκλοι που κάνει η Ιστορία, στην ακατανίκητη επιθυμία της να… εκθέσει όσους δυσκολεύονται να τη διαβάσουν και να διδαχτούν από τα μαθήματα του παρελθόντος.
