Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς νομικό που να μην έμεινε άφωνος από τα όσα είπε ο Γιώργος Γεραπετρίτης για τη δίκη των υποκλοπών. Ο ίδιος, ενώ υπήρξε θύμα παράνομων παρακολουθήσεων, δήλωσε ότι «δεν υπήρχε λόγος να εμπλακώ σε κάτι που δεν γνώριζα», μεταθέτοντας την ευθύνη αποκλειστικά στο δικαστικό σύστημα. Το πολιτικό αυτό επιχείρημα γίνεται ακόμη πιο εξοργιστικό όταν συνειδητοποιεί κανείς ότι ο Γεραπετρίτης είναι καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών. Διδάσκει δηλαδή στα παιδιά μας έννοιες δικαίου και ευθύνης, ενώ στην πράξη ανατρέπει τα ίδια αυτά πρότυπα με τη στάση του.
Η ουσία της υπόθεσης είναι απλή: οι υπουργοί που δεν υπέβαλαν εμπρόθεσμη έγκληση επέτρεψαν στους κατηγορούμενους να αποφύγουν αυστηρές ποινές. Ένας καθηγητής Ποινικού Δικαίου δεν μπορεί να αγνοεί αυτόν τον κανόνα. Και όμως, επέλεξε να το κάνει.
Η δημόσια δήλωση του Γεραπετρίτη δεν είναι μόνο πολιτική παραδοχή, είναι ακαδημαϊκή ντροπή. Διδάσκοντας χωρίς υπευθυνότητα, υπονομεύει την ηθική και τη νοημοσύνη των φοιτητών του, ενώ η ίδια η δικαιοσύνη κινδυνεύει να γίνει ανέκδοτο στα μάτια της κοινωνίας.
