Κάτω τα χέρια από τη Δόξα του Αδώνιδος, να παραμείνει έτσι όλη δική του, μαζί με το όνειδος που την περιβάλλει. Γιατί «Δόξα» δεν σημαίνει και καλά δάφνες. Δόξα είναι κάτι που πιστεύει κάποιος εκ του ρήματος Δοκέω-δοκώ, που σημαίνει: νομίζω, έχω την άποψη, πιστεύω, έχω την εντύπωση.
Ο Άδωνις συνεπώς έχει την άποψη ότι το να απολύει ανθρώπους από τη δουλειά τους και μάλιστα σε εποχή άγριας κρίσης με 30% ανεργία, του προσπορίζει δόξα λαμπρή, δηλαδή τιμές και ταρατατζούμ.
Δοκεί ο Άδωνις.
Για να τον διευκολύνω, επειδή ανακατώνεται και με τα βιβλία, θα του στείλω ένα δείγμα από το έργο του Επίκουρου «Κύριαι Δόξαι», ώστε ευκαιρίας δοθείσης να διαβάσει και τις υπόλοιπες: «Οὐκ ἔστιν ἡδέως ζῆν ἄνευ τοῦ φρονίμως καὶ καλῶς καὶ δικαίως (οὐδὲ φρονίμως καὶ καλῶς καὶ δικαίως) ἄνευ τοῦ ἡδέως· ὅτῳ δὲ τοῦτο μὴ ὑπάρχει, οὐκ ἔστι τοῦτον ἡδέως ζῆν». Επίκουρος/Κύριαι Δόξαι/ Επιστολή προς Ηρόδοτον.
Κάτω τα χέρια από τη «Δόξα» του Αδώνιδος Γεωργιάδη. Θέλει να είναι το φτύσιμο όλο δικό του, πιστεύοντας ότι επειδή έγινε υπουργός μπορεί να εκτοξεύει ύβρεις στους ανθρώπους που δυστυχούν.
Κύριε Υπουργέ, γνωρίζετε φαντάζομαι τη ρήση: «όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού, φαίνεται ο κώλος της…»!
Δεν έχει υποθέτω κανείς αντίρρηση από όσους σας άκουσαν να σκαρφαλώσετε όσο ψηλά θέλετε, όμως η ύβρις από τα αρχαία χρόνια επιστρέφει σ’ αυτόν που την ξεστόμισε και η ύβρις προκαλεί την Άτη, κύριε Υπουργέ.
Διάβασα την ανακοίνωση του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών για τη σοφία που πετάξατε, διεκδικώντας την Αδώνειον Δόξα: «Δεν ξέρουμε πόσο “περήφανος” πρέπει να είναι κανείς όταν, από τη θέση του υπουργού Υγείας, δηλώνει με απόλυτη κυνικότητα ότι δική του θα είναι η δόξα να πετάξει στο δρόμο 2.348 γιατρούς με τις οικογένειές τους».
Κύριε Υπουργέ, μόνο ένας κάφρος θα μπορούσε να πει αυτό που είπατε.
Αλλά στην κυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων που συμμετέχετε, διακρίνω τελευταία μια ίηση, μια λαγνεία ύβρεως, ένα ύφος χαμερπές, περιχυμένο με αλαζονεία.
Δεν έχετε μπει βέβαια στον κόπο να αναρωτηθείτε ότι αυτό που είπατε σας καθιστά ένα θλιβερό αποκύημα των μνημονίων, αμνήμων ο ίδιος και θρασύς έως εσχάτων.
Γιατί πολύ απλά υπουργάντζα μου, κανείς άνθρωπος δεν επιχαίρει όταν απολύει ανθρώπους, στέλνοντάς τους στην ανέχεια, παρ’ εκτός και είναι ανώμαλος ή παράφρων.
Με αυτό που είπες γίνεσαι το όνειδος των υπουργών, διεκδικώντας αυτή τη «Δόξα». Το όνειδος των υπουργών της παρακμής.
Ave Adonis I morituri te salutant!
