Το βάρος στους ομοφυλόφιλους αλλά με… ημίμετρα αποφάσισαν να ρίξουν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ συμφωνώντας στις διατάξεις του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, που είχε μείνει στις καλένδες για περίπου ένα χρόνο. Ωστόσο, προς επίρρωση των γαλάζιων αιτιάσεων πως «το παρόν πλαίσιο νόμου αρκεί», το σχέδιο που προωθείται δεν είναι αυτοτελές, αλλά τροποποιητικό και ενισχυτικό στις υφιστάμενες διατάξεις.
Γράφει: Μηνάς Κωνσταντίνου
Σύμφωνα με «διαρροές» σχετικά με το περιεχόμενο του νομοσχεδίου που θα έρθει προς ψήφιση την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου, εισάγονται νέες ρυθμίσεις με επίκεντρο την νομική προστασία των ομοφυλόφιλων ως θύματα ρατσιστικής βίας.
Ωστόσο, το ακροδεξιό και θρησκοκάπηλο επιτελείο Σαμαρά δεν δίστασε να αγνοήσει την Ευρωπαϊκή νομοθεσία ακόμα και μπρος τις συνεχείς καταδίκες και πρόστιμα που επιφυλάσσει για τη χώρα μας το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Έτσι, η μεταρρύθμιση στον αντιρατσιστικό νόμο θα γίνει, χωρίς την ταυτόχρονη οικειοποίηση από ελληνικής πλευράς του Σύμφωνου Συμβίωσης για τη νομική κάλυψη των ομοφυλόφιλων ζευγαριών.
Οι ποινές που προβλέπονται για την «ποινική προστασία του σεξουαλικού προσανατολισμού και της ταυτότητας φύλου προσώπου ή ομάδων προσώπων από την εις βάρος τους μετακίνηση βίας ή μίσους», βρίσκονται στην σωστή κατεύθυνση, χωρίς να μπορούν να κρύψουν την υποκρισία των κυβερνώντων.
Κατά της χώρας έχουν προσφύγει 162 ζευγάρια που αναμένεται να δικαιωθούν, αποδεικνύοντας για ακόμα μία φορά την απουσία του Κράτους Δικαίου. Οικονομικά η μη συμμόρφωση θα κοστίσει στην ελληνική κυβέρνηση πάνω από 1,5 εκατομμύριο ευρώ. Τόσο αποτιμώνται περίπου οι αποζημιώσεις που θα λάβουν τα ζευγάρια που διεκδικούν τα δικαιώματά τους.
Παράλληλα, υπάρχει ρητή πρόβλεψη για τους αρνητές του Ολοκαυτώματος και της ναζιστικής θηριωδίας, καθώς και για το ζήτημα των γενοκτονιών, και πάλι με αστερίσκους.
Συγκεκριμένα, το νομοσχέδιο ορίζει πως η παραβατική συμπεριφορά θα πρέπει να συνδέεται με υποκίνηση βίας ή μίσους. Για να τιμωρηθεί κάποιος θα χρειάζεται κάτι περισσότερο από την έκφραση της προσωπικής του άποψης.
Με τον τρόπο αυτό φαίνεται πως ο πρωθυπουργός επιχειρεί να κάμψει τις «αντιστάσεις» που είχαν κάνει πέρυσι την εμφάνισή τους (βλ. Τζαβάρας, Μιχελάκης κ.α.), παρόλο που το παρόν νομοσχέδιο θεωρείται «ρουτίνας», καθώς η βουλή συνεχίζει να ψηφίζει νόμους με πλειοψηφία των πενήντα ατόμων.
Έτσι, η συγκυβέρνηση φαίνεται πως προσπαθεί να κατευνάσει τις όποιες αντιδράσεις στο εσωτερικό της Λεωφόρου Συγγρού, αλλά να προτάξει και μια προοδευτική πρόφαση με αποδέκτες στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Αφενός επιτρέπει την ρατσιστική λεκτική βία, ικανοποιώντας τα πιο… ακροδεξιά ένστικτα εντός και εκτός Νέας Δημοκρατίας, αφετέρου παρουσιάζει ένα δήθεν προστατευτισμό στους ομοφυλόφιλους, τους οποίους όμως αναγκάζει να συνεχίζουν να διεκδικούν την δικαίωσή τους.
Τέλος, ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ενθουσιασμός με τον οποίο υποδέχθηκε η ΔΗΜΑΡ την επικείμενη κατάθεση του νομοσχεδίου. «Επιτέλους αντιρατσιστικό» αναφώνησε σε σχετική ανακοίνωση, σημειώνοντας πως επιφυλάσσεται για τη στάση της.
