Μερικές σκέψεις για ένα ελεγκτικό θεσμό τυχερών παιγνίων που δεν λειτουργεί και για ένα φορέα ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, που δεν ελέγχεται και οι λύκοι που μπήκαν μέσα στο μαντρί και αλωνίζουν…
Γράφει: Νίκος Νικολόπουλος*
Μια κατάσταση στα μέτρα αυτού που ο λαός ονομάζει “μπάχαλο” είναι αυτό που διαμορφώνεται στο χώρο της κρατικής διαχείρισης της Αγοράς του τζόγου. Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα έχει ήδη ζωγραφίσει στον καμβά μιας ερώτησής του στο Κοινοβούλιο τις συνθήκες της πλήρους αυθαιρεσίας μέσα στην οποία κινείται ανεξέλεγκτα & με απόλυτη άνεση ο μηχανισμός ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, που λειτουργεί χωρίς προβλήματα στη χώρα μας και λέγεται “ΟΠΑΠ”.
Το παιχνίδι πλουτισμού μιας κλίκας συμφερόντων είδαμε τελικά να αρχίζει και “κλωτσάει” μόνο στο επίπεδο των Ευρωπαϊκών θεσμών, αναδεικνύοντας την αγαρμποσύνη των βολεμένων του ΟΠΑΠ, που έχοντας πάρει “αέρα”, προσπάθησαν να τα κάνουν όλα δικά τους.
Η αντίδραση της ΕΕ, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι δεν γίνεται με τις πιο υγιείς και ανιδιοτελείς προθέσεις, βάζει τουλάχιστον ένα φρένο στην πλήρη υποταγή του κρατικού συμφέροντος στους …πλυντηριούχους!
Κρίμα που για άλλη μια φορά η κοινή λογική δρομολογημένη στη διαφύλαξη του Δημόσιου συμφέροντος δεν χρησιμοποιείται, ως έσχατη δικλείδα διάσωσης από την αυθαιρεσία του μοναδικού παίκτη σε ένα στημένο παιχνίδι.
Τι να κάνουμε, αφού σε αυτή τη χώρα βλέπουμε εδώ και καιρό ότι τα αυτονόητα και τα όσα είναι απαραίτητο να γίνουν, ώστε να έχουμε μια στοιχειώδη λειτουργία των θεσμών της όποιας Αγοράς, πρέπει να μας τα επιβάλουν οι …ξένοι!
Κρίμα, κιόλας, γιατί έχουμε και κάποια πολιτικά στελέχη που αν μη τη άλλο, δηλώνονται ως υψηλού κύρους “τεχνοκράτες” στη διαχείριση των οικονομικών μεγεθών & των δεδομένων που διαμορφώνει η λειτουργία της οικονομίας των Αγορών! Δυστυχώς, λείπει από τη δεξαμενή των θεωρητικών εργαλείων των βαστάζων της αχαλίνωτης χυδαίας λογικής των αγορών και των…τεχνοκρατών μας, η εμπειρία του απλού “μπακάλη της γειτονιάς”, που “επιβιώνει στην πιάτσα” επειδή δεν φροντίζει να ψωνίζει από έναν μόνο προμηθευτή τα πάντα, ώστε να μη γίνει έρμαιο της εμπορικής πολιτικής του τελευταίου και απογοητεύσει ή και χάσει τους πελάτες του, όταν ο προμηθευτής αρχίσει να “ξεφεύγει” από πλευράς τιμών & ποιότητας…
Στη χώρα των μνημονιακών παγετώνων, φαίνεται ότι η έγνοια να είναι ευχαριστημένοι οι πελάτες/πολίτες έχει παύσει προ πολλού να είναι προτεραιότητα διαμόρφωσης πολιτικών σχεδίων & πλάνων από το μέρος των πολιτικών ηγετών της. Τη θέση της προτεραιότητας αυτής έχει πάρει η άνευ όρων παράδοση σε κάποιον μοναδικό εξωτερικό παράγοντα/παίκτη, οι σχέσεις με τον οποίο δεν αντέχουν πάντα τον προβολέα της Διαφάνειας. Οι Κυβερνώντες σε αυτό τον τόπο αρέσκονται στην πρόκριση λίγων προνομιούχων “παικτών” στη σκακιέρα της Αγοράς ή της οικονομίας, πετώντας στα αζήτητα τις παλιές και καταξιωμένες “συνταγές” της κοινής λογικής, που επιτάσσει το να “κρατάμε πισινή”, μήπως κάτι δεν πάει καλά!
Η καταστροφή του οικονομικού κλίματος έστω και σε έναν τομέα, βλέπεις, δεν είναι κάτι που το αντιλαμβανόμαστε ως συμφορά σε αυτόν τον τόπο.
Γιατί μια αγορά όπου δεν μπορούν να λειτουργούν αρκετοί οικονομικοί παίκτες, δεν είναι ασφαλής αγορά. Τι περίεργο! Όντως δεν πέρασε από το μυαλό τους το γεγονός αυτό ή μήπως απλά …δεν τους νοιάζει; Ή μήπως οι αρχές του επί ίσοις όροις Ανταγωνισμού ξαφνικά άρχισαν να θεωρούνται επιζήμιες για την οικονομία; Ποιος ξέρει, μπορεί να το ακούσουμε κι αυτό από κάποιον φωτισμένο κυβερνητικό μεταρρυθμιστή ή τεχνοκράτη της εποχής μας! Εδώ, κάποιοι “σοφοί” επιμένουν ακόμα στην ορθότητα των μεθόδων του μνημονίου, σε αυτές τις λεπτομέρειες θα κολλήσουμε;
* Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος
