Το πολιτικό δόγμα του «διαίρει και βασίλευε», που για πρώτη φορά διατύπωσε ο περίφημος Ιταλος συγγραφέας Νικολό Μακιαβέλλι μένοντας στην ιστορία ως «ο διπλωμάτης της πολιτικής ανηθικότητας και του κυνισμού στον τρόπο του διοικείν και φέρεσθαι», ακολουθεί η κυβέρνηση των μνημονίων Σαμαρά-Βενιζέλου.
Γράφει: Ελίνα Ιατρίδου
Η απύθμενη φορολογία των πολιτών και η επιλεκτική εφαρμογή δικαστικών αποφάσεων μόνο όταν αυτές είναι αρεστές, αποτελούν κυβερνητική επιλογή.
Όμως δεν θα αναφερθούμε στο φορολογικό αλαλούμ. Αρκετά έχουμε γκρινιάξει από αυτό το βήμα όλοι μας.
Θα σταθούμε σε δικαστικές αποφάσεις τις οποίες η κυβέρνηση των μνημονιών «γράφει στα παλιά της τα παπούτσια» και ως άλλος μπακάλης «μαγειρεύει» αυθαίρετα τα βερεσέ και τα χρωστούμενα. Πότε πάνω- πότε κάτω, κατά πως τη συμφέρει για να βγει ο λογαριασμός.
Κραυγαλέα περίπτωση μη συμμόρφωσης της κυβέρνησης με τις δικαστικές αποφάσεις της δικαιοσύνης είναι η πρόσφατη υπόθεση των καθαριστριών του ΥΠΟΙΚ. Το Πρωτοδικείο Αθηνών έκρινε άκυρες και παράνομες τις απολύσεις τους. Και ως γνωστόν, παρά τη δικαίωση τους όταν οι καθαρίστριες επιχείρησαν να πάνε στις εργασίες τους βρήκαν τις πόρτες του ΥΠΟΙΚ κλειστές και τις αστυνομικές δυνάμεις παραταγμένες απέναντί τους. Οι ένστολοι επιτέλεσαν τότε με ζήλο το καθήκον τους χτυπώντας ανυπεράσπιστες γυναίκες. Νομικά η κυβέρνηση φρόντισε να προσφύγει αμέσως στον Αρειο Πάγο για να τελεσιδικήσει μία κι έξω αυτή την ιστορία. Αλλωστε το έργο του καθαρισμού των οικονομικών υπηρεσιών του δημοσίου ανέλαβαν ήδη ιδιωτικά συνεργεία. Η δίκη για την αναίρεση της δικαστικης απόφασης που δικαίωσε τις καθαρίστριες θα εκδικαστεί το Σεπτέμβριο.
Μία άλλη περίπτωση μη εκτέλεσης δικαστικής απόφασης από την κυβέρνηση– εξίσου κραυγαλέα αν και διαφορετική λόγω της δικαιοδοσίας δικαστηρίου και «ειδικού μισθολογίου»- αφορά τις αναδρομικές περικοπές στις αποδοχές των ενστόλων που κρίθηκαν αντισυνταγματικές από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας. Οι ένστολοι που ακόμα περιμένουν την υλοποίηση της δικαστικής απόφασης πήραν τη θέση των καθαριστριών έξω από το ΥΠΟΙΚ, διαμαρτυρόμενοι για τον εμπαιγμό.
Καθαρίστριες και ένστολοι σίγουρα δεν είναι το ίδιο. Και οι δύο περιπτώσεις όμως έχουν ένα κοινό παρονομαστή που λειτουργεί καταλυτικά σε μία ευνομούμενη κοινωνία. Αμφότεροι είναι εργαζόμενοι. Και το θέμα δεν είναι μόνο ταξικό. Είναι ζήτημα συνταγματικής αρχής- κι όχι «ειδικού μισθολογίου»- ο σεβασμός στις δικαστικές αποφάσεις.
