Φωτιά έβαλε στο πολιτικό σκηνικό του Λονδίνου, καθώς και στο δημοσιογραφικό κλάδο, η δημοσιοποίηση της πολυαναμενόμενης έκθεσης του δικαστή Λέβεσον για τον τρόπο δράσης των media, αλλά και τις σχέσεις του με τα πολιτικά κόμματα.
Και αυτό διότι η έκθεση είναι καταιγιστική ως προς τις διαπιστώσεις της και τις διορθωτικές κινήσεις που προτείνει, με βασικότερη τη σύσταση ενός νέου, ανεξάρτητου θεσμικού οργάνου, το οποίο θα μπορεί να ελέγχει διά νόμου τη δράση των ΜΜΕ, ερευνώντας πιθανές παραβιάσεις, και επιβάλλοντας πιθανές κυρώσεις.
Η έκθεση είναι αποτέλεσμα εκτεταμένης έρευνας που διήρκησε εννέα μήνες. Και διατάχθηκε από την ίδια τη κυβέρνηση, μετά τη λαϊκή κατακραυγή που ξέσπασε για το περσινό σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών (από την εφημερίδα News of the World, του ομίλου Μέρντοχ). Όμως ο Μπράιαν Λέβεσον δεν …μάσησε τα λόγια του, δημιουργώντας ένα κείμενο 2.000 σελίδων στην οποία δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Καταγγέλλει τον τρόπο δράσης του Τύπου, το πώς «επί δεκαετίες έχει σπείρει τον όλεθρο στη ζωή αθώων ανθρώπων», και το πώς οι δημοσιογράφοι κυνηγούν απερίσκεπτα εντυπωσιακές ειδήσεις αδιαφορώντας για τη ζημιά που μπορεί να προκαλέσουν. Αντιστοίχως, καταγγέλλει τους πολιτικούς που επέτρεψαν να γίνουν ευάλωτοί στην επιρροή του Τύπου, αλλά και την υπερβολική οικειότητα που κατέληξαν να αναπτύξουν τα πολιτικά κόμματα με τα media, με ένα τρόπο που δεν είναι προς το συμφέρον της κοινωνίας. Ο μόνος που την γλυτώνει σχετικά …φτηνά, είναι η αστυνομία, για την οποία η έκθεση δεν εντοπίζει στοιχεία εκτεταμένης διαφθοράς και διαπλοκής με τα δημοσιογραφικά συμφέροντα.
Αν και το πολιτικό σκηνικό ήταν λίγο-πολύ προετοιμασμένο για μια τέτοια πρόταση, που φημολογείτο εδώ και εβδομάδες, αποδείχτηκε ότι δεν ήταν προετοιμασμένο για την απάντηση που θα έπρεπε να δώσει. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα το έχει βεβαίως ο ίδιος ο Βρετανός πρωθυπουργός, ο οποίος μπορεί να διέταξε την έρευνα, όμως δεν είναι πρόθυμος να αυτοκτονήσει πολιτικά ανοίγοντας πόλεμο με το δημοσιογραφικό κλάδο, ο οποίος κυριολεκτικά σύσσωμος αντιδρά στην πρόταση του θεσμοθετημένου ελέγχου του, θεωρώντας ότι θα θέσει σε κίνδυνο την ελευθερία του. Σημειωτέον ότι σήμερα την ευθύνη για την δράση των ΜΜΕ φέρει η ανεξάρτητη Επιτροπή Παραπόνων του Τύπου, η οποία ωστόσο έχει επικριθεί ότι συνδέεται υπερβολικά στενά με το χώρο που πρέπει να ελέγχει.
Από την άλλη πλευρά, ο Ντέιβιντ Κάμερον δεν μπορεί να δώσει στη κοινωνία την εντύπωση ότι χαρίζεται (ή χειρότερα ότι φοβάται) τα media. Το σκάνδαλο των υποκλοπών είχε εξοργίσει τη κοινή γνώμη, που απαιτούσε, και συνεχίζει να απαιτεί, να μπει φραγμός σε αυτό που αντιλαμβάνεται ως …ασυδοσία των ΜΜΕ. Και η βούληση του γίνεται σαφής μέσα από τις συνεχόμενες δημοσκοπήσεις. Τελευταίο δείγμα η δημοσκόπηση της YouGov για λογαριασμό της Media Standards Trust, η οποία έδειξε ότι το 60% θέλει από τον Κάμερον να εφαρμόσει τις προτάσεις Λέβεσον, το 79% υποστηρίζει την δημιουργία νομοθεσίας που θα θεσμοθετήσει τη λειτουργία ενός ανεξάρτητου κανονιστικού οργάνου και το 80% θεωρεί ότι οι εφημερίδες θα πρέπει να είναι υποχρεωμένες να εφαρμόσουν διά νόμου τους νέους κανόνες.
Αυτό λοιπόν που προσπάθησε να κάνει χθες με την ομιλία-τοποθέτηση του ο Βρετανός πρωθυπουργός ήταν να κερδίσει χρόνο. Συμφώνησε με τις βασικές αρχές του πορίσματος, και συμφώνησε ότι το σημερινό καθεστώς πρέπει να αλλάξει. Όμως, εξέφρασε σοβαρές επιφυλάξεις για την διά νόμου θεσμοθέτηση ενός νέου οργάνου που θα ελέγχει τον Τύπο απορρίπτοντας εμμέσως πλην σαφώς το πυρήνα της έκθεσης Λέβισον. Και αυτό με την ελπίδα ότι το νέο όργανο που ετοιμάζονται να αντιπροτείνουν τα media, υιοθετώντας μεν τις βασικές αρχές της έκθεσης, αλλά κρατώντας τον έλεγχο στα δικά τους χέρια, θα ικανοποιήσει το κοινό αίσθημα, μειώνοντας τη πίεση που δέχεται σήμερα. Όμως, αυτό δεν θα είναι διόλου, διόλου εύκολο.
Άλλωστε, η θέση του περιπλέκεται από το γεγονός ότι όχι μόνο το πολιτικό σύστημα είναι διχασμένο ως προς την αντίδραση του, αλλά και η ίδια η κυβέρνηση του. Στην συνάντηση που είχε με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και κυβερνητικό του εταίρο, τον Νικ Κλεγκ, οι δύο άντρες δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν σε μια κοινή κυβερνητική γραμμή. Έτσι, για πρώτη φορά από τη δημιουργία του κυβερνητικού συνασπισμού, ο πρόεδρος των Φιλελεύθερων Δημοκρατών, έκανε τη δική του, χωριστή τοποθέτηση στη Βουλή για την έκθεση. Και το χειρότερο είναι ότι σχεδόν ευθυγραμμίστηκε με τον ηγέτη των αντιπολιτευόμενων Εργατικών, τον Εντ Μίλιμπαντ, ο οποίος ζήτησε τη πλήρη εφαρμογή των προτάσεων της έκθεσης. Δεν είναι τυχαίο ότι το ζήτημα δεν αναμένεται να ξεφουσκώσει ούτε γρήγορα ούτε εύκολα, σε ένα διάστημα που η κυβέρνηση χρειάζεται να διατηρήσει την ενότητα της, αλλά και τη προσήλωση της στη πρόκληση της οικονομικής κρίσης.
