Η κυβέρνηση με 153 ψήφους πήρε μια …αναβολή αγνώστου διαρκείας, ενώ έχει μπροστά της πολλά παλούκια να πηδήξει.
Οι κυβερνητικοί βουλευτές κατόπιν τούτου, ξεχύθηκαν από τα χαράματα στα τηλεοπτικά παράθυρα με ένα πρωτοφανή τσαμπουκά, ιδίως αυτοί της Νέας Δημοκρατίας, που δεν μπορώ να φανταστώ από πού τον αντλούν, και λένε ότι η Κυβέρνηση βγήκε από την ψηφοφορία στη Βουλή πιο δυνατή.
Είναι ένα παράδοξο, να χάνεις ένα βουλευτή σε μια απισχνούμενη διαρκώς πλειοψηφία, που τείνει να αγγίξει τα όριά της και να κορδακίζεσαι ότι βγήκες ενισχυμένος.
Προφανώς πρόκειται για μεταμοντέρνα μαθηματικά, που ενδεχομένως να τα αγνοώ.
Όμως, παρά τον απίστευτο τσαμπουκά των κυβερνητικών, μαζί με μια δόση κουτσαβακισμού, ότι τάχα «δεν μασάμε…», υπάρχει κάτι που δείχνει ξεκάθαρα ένα πανικό, ιδίως όσον αφορά τους ΠΑΣΟΚους του κυβερνοχώρου.
Ρίχτηκαν μετά μανίας να ξεσκίσουν την κυρία Τζάκρη και θυμήθηκαν τη μάρκα της τσάντας που κρατάει και τις γόβες με τις κόκκινες σόλες.
Σωστά, μια πολιτική αντιμετώπιση κατά τα ειωθότα του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ.
Το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ, άλλωστε έχει δυο βασικά στοιχεία στο πρόγραμμά του:
Πρώτον: να εξασφαλίσει μια υπουργική καρέκλα για τον αρχηγό του, όποτε γίνουν εκλογές και χρειαστεί μετά τσόντα για κυβέρνηση.
Και δεύτερον: ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο.
Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Και μου κάνει εντύπωση γιατί τα βάζουν με τις γόβες της κυρίας Τζάκρη οι εναπομείναντες του Βενιζέλου και όχι με το θωρακισμένο όχημα του αρχηγού τους.
Ωστόσο, σε πείσμα τους θα αναδημοσιεύσω ένα εδάφιο από τη δήλωση της κυρίας Τζάκρη, το οποίο και ευχαρίστως προσυπογράφω, παρ’ ότι δεν γνωρίζω ούτε την ίδια, ούτε τις γόβες της:
«Οι συμπολίτες μου με εμπιστεύθηκαν για να αντιμετωπίσω τα σοβαρά προβλήματα και όχι για να επικυρώνω τα email των δανειστών. Η κυβέρνηση αυτή χαρακτηρίζεται από πλεόνασμα κοινωνικής αναλγησίας, ανικανότητας, έλλειμμα δημοκρατίας και σχεδίου για την έξοδο από την κρίση».
