Συνεχίζει να «παγώνει» η κατασκευή αιολικών πάρκων εκατομμυρίων ευρώ, σε μία περίοδο που οι κυβερνώντες μιλάνε για βελτίωση του επενδυτικού κλίματος της χώρας.
Ακόμη και οι μακροπρόθεσμοι επενδυτές που έχουν σκοπό να παραμείνουν στην Ελλάδα και δεν επιδιώκουν υψηλές αποδόσεις, θα οδηγηθούν αναγκαστικά στην έξοδο από τη χώρα, εφ’ όσον τα συνεχή εμπόδια αυξάνουν την αβεβαιότητα για τη συνέχιση της δραστηριότητάς τους.
Η αδυναμία των πολιτικών να ξεκαθαρίσουν το θολό τοπίο του νομοσχεδίου, να ξεπεράσουν τον σκόπελο της γραφειοκρατίας και να προχωρήσουν σε έναν άμεσο και ορθό περιβαλλοντικό σχεδιασμό, ο οποίος με την κατάλληλη ενημέρωση των ντόπιων κατοίκων θα εξομαλύνει τις έντονες αντιδράσεις τους, φανερώνουν γι ακόμη μία φορά την αδυναμία και αδιαφορία της κυβέρνησης να βοηθήσει τις συγκεκριμένες επενδύσεις.
Το παράδειγμα των «παγωμένων» ανεμογεννητριών της Σκύρου
Τα τελευταία χρόνια, η εγκατάσταση αιολικών πάρκων σε διάφορα σημεία της Ελλάδας, έχει «παγώσει», καθώς έχει πυροδοτήσει σάλο και αντιδράσεις, τόσο από ντόπιους κατοίκους όσο και από περιβαλλοντικές οργανώσεις, οι οποίες φοβούνται ότι μια τέτοια επένδυση θα επιφέρει μια μη αναστρέψιμη καταστροφή τόσο στην οικονομία όσο και στο περιβάλλον του.
Πως αντιμετωπίζει το πρόβλημα το κράτος; Ποιος είναι ο περιβαλλοντικός σχεδιασμός που έχει γίνει; Ποια είναι τα μέτρα που έχουν ληφθεί, ώστε και να προστατευτεί το τοπίο, αλλά και να αναπτυχθεί η περιοχή μέσω των ΑΠΕ; Πως εξασφαλίζεται το γεγονός ότι δεν θα «χαθούν» σημαντικές επενδύσεις; Υπάρχει σωστή και έγκυρη ενημέρωση των κατοίκων; Και πόσο άμεσα και αποτελεσματικά πραγματοποιούνται όλα τα παραπάνω;
Το ευρωπαϊκό λόμπι της αιολικής βιομηχανίας πιέζει, ώστε να εγκριθεί η επένδυση της Μονής Μεγίστης Λαύρας που, μέσω μιας κοινοπραξίας, επιδιώκει την κατασκευή 10 αιολικών πάρκων.
Οι 110 ανεμογεννήτριες έχουν χωροθετηθεί σε έκταση 26.020 στρεμμάτων στο όρος Κόχυλας που έχει ενταχθεί από το 2006 στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Προστασίας της Φύσης «Natura 2000», δηλαδή στο 63,5% της έκτασης Natura.
Πρόκειται για ένα έργο που έχει προταθεί από το 2005, η υλοποίηση του οποίου δεν έχει επιτευχθεί αφού έχει προκαλέσει τη σύσσωμη αντίδραση των Σκυριανών που όλα αυτά τα χρόνια αγωνίζονται για τη ματαίωσή του, παρ’ όλο που δεν είναι αντίθετοι με τη χρήση των ΑΠΕ, έχοντας συγκεντρώσει 2.000 υπογραφές κατοίκων και φίλων της Σκύρου. Οι ίδιοι θεωρούν ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα περιβαλλοντοκτόνο έργο που, εφόσον υλοποιηθεί, θα καταλάβει περίπου τη μισή έκταση του νησιού, θα πλήξει τα οικολογικά χαρακτηριστικά του και θα το μετατρέψει σε υποβαθμισμένη βιομηχανική ζώνη παραγωγής αιολικής ενέργειας, με πρόσχημα «την πράσινη ανάπτυξη» και την επενδυτική αναγκαιότητα των καιρών.
Το παράδειγμα της Σκύρου, δυστυχώς, δεν είναι το μοναδικό. Σε αρκετά νησιά, αλλά και σε ορεινές περιοχές της χώρας μας, η εγκατάσταση και η λειτουργία αιολικών πάρκων, αμφισβητείται ως εναλλακτική λύση μαζικής παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
Έκπληξη οι αντιδράσεις σε νέα έργα ανάπτυξης
Ο ρυθμός ανάπτυξης της αιολικής ενέργειας, είναι σήμερα κατά πολύ μικρότερος από τον αναμενόμενο. Παρά το γεγονός ότι η κοινωνική αποδοχή της αιολικής ενέργειας θεωρείται γενικά δεδομένη σε όλες τις χώρες, συχνά προκαλούν έκπληξη οι αντιδράσεις σε νέα έργα ανάπτυξης.
Το ευρύ κοινό υποστηρίζει τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ιδιαίτερα την αιολική. Όταν, όμως, έρχεται η στιγμή να κατασκευαστεί κάποια μονάδα στην περιοχή τους, η αποδοχή ως προς την αιολική ενέργεια εξαφανίζεται (χάνεται). Μάλιστα, μέσα από τις έρευνες, έχει διαπιστωθεί ότι το επίπεδο αποδοχής της αιολικής ενέργειας είναι υψηλό πριν την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών, μειώνεται κατά τη διάρκεια κατασκευής του έργου και πάλι αυξάνει μετά το τέλος των εργασιών.
Το σύνδρομο του NIMBY (Not In My BackYard)
Η κοινωνική αποδοχή των ανανεώσιμων μορφών ενέργειας συχνά χαρακτηρίζεται από το σύνδρομο NIMBY (Not In My BackYard). Δηλαδή: ‘’Όχι στην αυλή μου, στη γειτονιά μου, στην περιοχή μου’’.
«Αναμφίβολα και είμαστε υπέρ των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, αλλά και του βιολογικού καθαρισμού ή της λειτουργίας των ΧΥΤA. Έλεος, όμως! Μια ολόκληρη Ελλάδα, την περιοχή μας βρήκανε για να τα φτιάξουν;’’.-‘’Ο κάδος διαλογής απορριμμάτων που έβαλε πρόσφατα ο Δήμος στο πεζοδρόμιό μας, θα ήταν πιο λειτουργικός αν έμπαινε απέναντι’’.-‘’Φυσικά και είμαστε υπέρ των κέντρων αποκατάστασης των πρώην τοξικομανών και ψυχικά ασθενών, αλλά όχι και το ίδρυμα μπροστά στα πόδια μας, στη γειτονιά μας!’’.
Το σύνδρομο NIMBY, το οποίο πήρε το όνομά του στο τέλος της δεκαετίας του 60 στις ΗΠΑ, προέρχεται από τη συλλογική αντιπαράθεση σε κάποια προτεινόμενη αλλαγή (π.χ. έργα υποδομών, χωροθέτηση χρήσεων γης, αστική ανάπλαση) στο τοπικό περιβάλλον. Αποτελεί μόνιμο ζήτημα-πρόβλημα σε όλες τις χώρες με οποιαδήποτε ανάπτυξη και αυξημένη ή υπερβάλλουσα περιβαλλοντική-οικολογική ευαισθησία.
Σύμφωνα με σχετική μελέτη, οι άνθρωποι στις περιοχές με τη μεγαλύτερη αντίσταση στα προγράμματα αιολικής ενέργειας δεν είναι ενάντια στις ανεμογεννήτριες, αλλά είναι πρωτίστως ενάντια στους ανθρώπους που θέλουν να «χτίσουν» τις ανεμογεννήτριες. Συχνά οι τοπικές κοινωνίες κρατιούνται μακριά από τη διαδικασία λήψεων αποφάσεων. Ορισμένοι παρουσιάζουν εχθρική στάση ενάντια στους υπεύθυνους για την ανάπτυξη, τη γραφειοκρατία ή τους πολιτικούς εκ των προτέρων.
