Καθώς εκατομμύρια Αμερικανών προσέρχονταν στις κάλπες τα ερωτήματα που δημιουργούνταν, σε μια από τις πιο αμφίρροπες αναμετρήσεις των τελευταίων ετών, ήταν πολλά. Διότι δεν έχει σημασία μόνο το τελικό αποτέλεσμα, αλλά πως φτάσαμε σε αυτό, από την αρχή της προεκλογικής εκστρατείας έως την ατελείωτη βραδιά της καταμέτρησης των ψήφων και πως θα είναι η ημέρα που θα ξημερώσει για το νέο Αμερικανό πρόεδρο.
Βεβαίως, το πρώτο βασικό ζητούμενο είναι να υπάρξει ένα καθαρό αποτέλεσμα, μια καθαρή νίκη, που θα συνδυάζει και την απαιτούμενη πλειοψηφία των 270 εκλεκτόρων αλλά και τη πλειοψηφία της λαϊκής ψήφου. Κάτι που μέχρι και χθες δεν ήταν διόλου πιθανό, με δεδομένο ότι η επανάληψη του σεναρίου του 2000, όταν ο Τζορτζ Μπους τζούνιορ κέρδισε με 271 εκλέκτορες, αλλά με μισό εκατομμύριο ψήφους λιγότερους σε εθνικό επίπεδο από τον Αλ Γκορ, θεωρείτο, δυστυχώς, το επικρατέστερο σενάριο. Αν και αυτή τη φορά οι προβλέψεις ήθελαν τον Δημοκρατικό πρόεδρο να είναι αυτός που κερδίζει τις εκλογές με τις απαιτούμενες εκλεκτορικές ψήφους, αλλά δίχως τη πλειοψηφία στη λαϊκή ψήφο.
Μετά τα γεγονότα του 2000, πολλές πολιτείες δημιούργησαν επιπλέον δικλείδες ασφαλείας, όπως για παράδειγμα ορίζοντας αυτόματη επανακαταμέτρηση των ψήφων αν η διαφορά είναι από 0,5% και κάτω ή κρατώντας διπλά αντίγραφα (ήτοι και σε χαρτί) ακόμη και για την ηλεκτρονική ψηφοφορία. Όμως, μία νίκη μέσα από μια επανακαταμέτρηση θα αφήσει μια πικρή γεύση στο νέο ένοικο του Λευκού Οίκου, που σίγουρα δεν θα φύγει εύκολα.
Ένα ακόμη στοιχείο που έχει τεράστια σημασία είναι πόσοι Αμερικανοί θα πάνε τελικά να ψηφίσουν, δεδομένο ότι όλες οι πλευρές συμφωνούν ότι είναι απίθανο να φτάσουμε στα εντυπωσιακά νούμερα του 2008, όταν το «πιασάρικο» σύνθημα της αλλαγής του Μπάρακ Ομπάμα, και η προοδευτική ιδέα της εκλογής ενός Αφροαμερικανού στην εξουσία, προσέλκυσε εκατομμύρια ψηφοφόρους στη κάλπη, κυρίως από τη νεότερη γενιά. Για κάποιους ήταν η πρώτη φορά που πήγαν να ψηφίσουν, για άλλους η πρώτη φορά εδώ και χρόνια. Όμως, αυτό που έκανε αξιοσημείωτη την αναμέτρηση του 2008 ήταν το αόρατο πέπλο της ελπίδας και της υπόκωφης ευφορίας που την τύλιγε. Ένα κλίμα που έχει πια για τα καλά χαθεί.
Βεβαίως, κατά κάποιο τρόπο οι ίδιοι οι υποψήφιοι κατάφεραν τους τελευταίους μήνες, και δη, τις τελευταίες εβδομάδες να κάνουν τα πράγματα χειρότερα, με τον άνευ προηγουμένου καταιγισμό αρνητικών διαφημιστικών μηνυμάτων. Αμφότεροι οι υποψήφιοι μάζευαν όλο και περισσότερα χρήματα, ξόδευαν όλο και περισσότερα χρήματα και κατέβαζαν όλο και περισσότερο το επίπεδο με γκρίζες διαφημίσεις και ύπουλα χτυπήματα, που κατέληξαν –κατά γενική ομολογία- να προκαλέσουν περισσότερο απέχθεια παρά ενδιαφέρον στο μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης.
Στα χθεσινά ρεπορτάζ των αμερικανικών καναλιών που κατέγραφαν το παλμό των απλών πολιτών στους δρόμους, το πλέον κοινό σημείο ήταν ότι οι περισσότεροι –ανεξαρτήτως ιδεολογικής ταυτότητας- έμοιαζαν ανακουφισμένοι επειδή ακριβώς αυτό το …πανηγύρι θα τελειώσει. Και επρόκειτο δε, για το πιο ακριβό πανηγύρι που έχει στηθεί ποτέ, με τις εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για ένα συνολικό κόστος ύψους έξι(!) δισεκατομμυρίων δολαρίων, ένα απίστευτο και άκρως προκλητικό ποσό σε μια περίοδο εξαιρετικά δύσκολη για την παγκόσμια, αλλά και την ίδια την αμερικανική οικονομία. Άλλωστε, μπορεί η αμερικανική οικονομία να βρίσκεται θεωρητικά σε καλύτερη κατάσταση από την ευρωπαϊκή, όμως χιλιάδες Αμερικανοί παραμένουν στο δρόμο, έχοντας χάσει τα σπίτια τους από τη κρίση στην αγορά ακινήτων, και εκατομμύρια έχουν χάσει τη δουλειά τους, και είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρουν άλλη, με το σημερινό, χαμηλό ρυθμό δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας.
Οι Ρεπουμπλικάνοι μιλούν περιφρονητικά για την Ευρώπη και το σπάταλο κράτος πρόνοιας που διαθέτει, και απαιτούν αυστηρή λιτότητα και δημοσιονομική πειθαρχία. Οι Δημοκρατικοί ισχυρίζονται ότι μπορούν να κατανοήσουν και να ταυτιστούν με τα προβλήματα της μεσαίας τάξης, και ότι θα αγωνιστούν για την ανάπτυξη και την απασχόληση. Όμως, πόσο καλύτερα θα ήταν η αμερικανική κοινωνία αν αυτά τα έξι δισεκατομμύρια δολάρια είχαν διατεθεί σε κοινωνικά προγράμματα και σε έργα για την δημιουργία θέσεων εργασίας, αντί για άχρηστα διαφημιστικά μηνύματα που πρόβαλαν το πόσο …αποτυχημένη ήταν η διακυβέρνηση Μπάρακ Ομπάμα και πόσο αδιάφορος και ψυχρός μπορεί να αποδειχτεί ο πάμπλουτος Μιτ Ρόμνεϊ.
Άλλωστε, όποιος τελικά και αν είναι ο νικητής θα έχει να αντιμετωπίσει τα ίδια ακριβώς προβλήματα στο εσωτερικό και εξωτερικό πεδίο, και να αντιμετωπίσει τον ίδιο κουρασμένο και απαισιόδοξο αμερικανικό λαό, που δεν δείχνει διόλου να παρηγορείται από την ιδέα ότι η αμερικανική οικονομία έχει αποφύγει την …κατάντια της Ευρώπης. Αν η συνταγή θα μείνει η ίδια με την εκλογή Ομπάμα ή αν θα αλλάξει με την εκλογή Ρόμνεϊ έχει βεβαίως σημασία. Όμως, αυτό που μετρά κυρίως είναι το τελικό αποτέλεσμα που βεβαίως θα φανεί στη πορεία…
