Είχε ποτέ σχέδιο αυτή η χώρα, για να αποκτήσει τώρα; Το ερώτημα μπορεί να απαντηθεί εύκολα, αλλά γίνεται ακόμη πιο τραγικό όταν η τρικυμία της κρίσης φέρνει στην επιφάνεια όλες τις στρεβλώσεις. Η αναγκαιότητα για έναν σχεδιασμό με βάση τις ενεργειακές ανάγκες της οικονομίας και της κοινωνίας (στην οποία περιλαμβάνονται εργαζόμενοι και εργοδότες) γίνεται ακόμη πιο επιτακτική, όταν παρατηρούμε δύο από τους μεγαλύτερους βιομηχανικούς ομίλους της χώρας να έχουν βγάλει τα μαχαίρια και να ετοιμάζονται για τη «μάχη».
Από μόνο του αυτό το γεγονός δείχνει ότι ποτέ δεν υπήρξε κάποιος σοβαρός σχεδιασμός, που να λαμβάνει υπόψη του τις ανάγκες του καταναλωτή, αλλά και τις ιδιαιτερότητες του παραγωγού.
Το μόνο μοντέλο που εφαρμόστηκε σε αυτή τη δύσμοιρη χώρα ήταν οι θριαμβολογίες των εκάστοτε κυβερνητικών παραγόντων για τις «τεράστιες» ιδιωτικές επενδύσεις στην ηλεκτροπαραγωγή και τις ρυθμίσεις που προωθούσαν, αλλά στην ουσία έφερναν απορρύθμιση της αγοράς.
Έτσι καταλήξαμε να έχουμε εγκαταστήσει σχεδόν τριπλάσια ισχύ, από εκείνη που χρησιμοποιούμε σήμερα, στην καρδιά της κρίσης. Έτσι καταλήξαμε οι μονάδες φυσικού αερίου να είναι ασύμφορες λόγω κόστους, ενώ οι λιγνίτες (ο μοναδικός εθνικός μας πόρος) να ρίχνονται στην πυρά, όσο παραμένουν μονοπωλιακά στη δικαιοδοσία της ΔΕΗ.
Ακόμη και στα θέματα των αγωγών, το πρώτο μέλημα της εκάστοτε κυβέρνησης ήταν να πανηγυρίσει για την «τεράστια» επιτυχία και τη μετατροπή της χώρας σε «κόμβο», αλλά λίγο αργότερα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, οι πανηγυρισμοί μετατράπηκαν σε θρήνους…
Κι όμως, η χώρα διαθέτει εξαιρετική γεωστρατηγική θέση, είναι προικισμένοι με στοιχεία στη φύσης, που θα μπορούσε να τα αξιοποιήσει, διαθέτει ορυκτό πλούτο (όχι απαραίτητα πετρέλαιο), που πολλοί θα ζήλευαν και έχει καταρτισμένο προσωπικό που θα μπορούσε να κάνει θαύματα.
Το μόνο αρνητικό που διαθέτει είναι ένα πολιτικό σύστημα, το οποίο πρωτίστως ενδιαφέρεται για την εξυπηρέτηση της πολιτικής του πελατείας, σε όποια μορφή και σε όποια κοινωνική τάξη κι αν επεκτείνεται. Έτσι, οι ιδέες μπαίνουν στα συρτάρια των άσχετων συμβούλων, που δεν καταλαβαίνουν και πολλά από το αντικείμενο που χειρίζονται.
Κι αν συμβαίνουν όλα αυτά (τα αντιμετωπίζουν σχεδόν καθημερινά οι άνθρωποι που ασχολούνται με τον ενεργειακό τομέα) θα ήταν παράλογο να υπήρχε σε αυτή τη χώρα έστω ένας υποτυπώδης σχεδιασμός, που θα αποτελούσε τον μπούσουλα για την αγορά.
Για όλα αυτά δεν φταίει η κρίση. Απλώς, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως καταλύτης για να αλλάξουν τα πράγματα και να απαλλαγούμε από τη βαριά κληρονομιά που αφήνει πίσω του το καταρρέον πολιτικό σύστημα.
Εάν θέλετε την άποψή μου, δεν ελπίζω και πολλά! Ακόμη και να καταστραφεί πλήρως και να ξεκινήσει η οικοδόμηση από το μηδέν, αυτή η χώρα πάλι θα κατασκευαστεί με τα ίδια υλικά! Άρα, απομένουν ελάχιστες ελπίδες για να βρούμε τη ρότα της βάρκας, χωρίς πανιά και με σπασμένα κουπιά…
