Μέσα στον καταιγισμό των μέτρων, η χθεσινή συζήτηση στη Βουλή με μερίδα βουλευτών του ΠΑΣΟΚ να ζητά την απόσυρση της έκτακτης φορολογίας για τα φωτοβολταϊκά πέρασε στα ψιλά. (για την ιστορία ο υπουργός Οικονομικών αρνήθηκε λέγοντας ότι η έκτακτη φορολόγηση θα είναι μόλις για τρία χρόνια).
Στα ψιλά πέρασε και η εξαιρετικά επείγουσα εγκύκλιος του υπουργείου Οικονομικών με την οποία ζητείται η αύξηση του φόρου στο υγραέριο κίνησης να ψηφιστεί (άκουσον-άκουσον) από την κατάθεση του πολυνομοσχεδίου στη Βουλή. Ούτε καν από την ψήφισή του. Μέσα στη νύχτα έτρεχαν οι βενζινοπώλες να αλλάξουν τις ταμπέλες στα πρατήρια προσθέτοντας ακόμη 8-9 λεπτά στην τιμή του LPG.
Είναι «πτέσματα μπροστά στις περικοπές μισθών και συντάξεων» θα σκεφτείτε. Και δικαίως. Όμως, δεν είναι αυτά καθ’ αυτά τα μέτρα. Είναι το τι δείχνουν. Πρόκειται για δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι το ελληνικό κράτος συμπεριφέρεται ως απατεώνας:
·Η αγορά των φωτοβολταϊκών είναι καινούργια. Δεν κουβαλάει (υποτίθεται) βάρη και παθογένειες δεκαετιών. Ένα ολόκληρο σύστημα αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας στήθηκε εξ’ αρχής και μάλιστα μεσούσης της οικονομικής κρίσης. Και μέσα σε ελάχιστα χρόνια το χρεοκόπησαν κι αυτό. Οι συσσωρευμένες οφειλές φτάνουν ήδη στα 280 εκατ. ευρώ. Ποιος θα πληρώσει γι’ αυτό το έλλειμμα; Ο αγρότης που πίστεψε στις εξαγγελίες και έδωσε τα χωράφια του για να γίνει από αγρότης επενδυτής και όποιος πίστεψε στην φερεγγυότητα του ελληνικού δημοσίου υπογράφοντας σύμβαση με ένα από τους φορείς του.
Με το πολυνομοσχέδιο, επιβάλλεται φόρος που φτάνει έως και το 35% επί του τζίρου από τα φωτοβολταϊκά. Αυτό το τέλος θα επιβληθεί για δύο ή τρία χρόνια. Κι όχι μόνον αυτό. Το ποσό που καταβάλλουν οι πολίτες για τη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση θα παρακρατηθεί και αυτό σε ποσοστό 25% για να πάει στη μαύρη τρύπα των φωτοβολταΪκών. Η συζήτηση για το ποιος άλλος θα μπορούσε να πληρώσει τον λογαριασμό σίγουρα δεν καταλήγει εύκολα σε συμπέρασμα καθώς ο καθένας κουβαλάει τις απόψεις του. Δεν είναι όμως εκεί το θέμα. Στήθηκε μια ολόκληρη αγορά. Κόσμος επένδυσε κεφάλαια πιστεύοντας τους όρους του συμβολαίου που υπέγραψε. Η συμφωνία για τα φωτοβολταϊκά έλεγε ότι το εισόδημα θα φορολογείται με τον Χ τρόπο. ΤΟ Χ τώρα έχει 2 και 3Χ. Ποιος λοιπόν θα πιστέψει από εδώ και πέρα ότι όταν συναλλάσσεται με το ελληνικό δημόσιο θα έχει απέναντί του ένα αξιόπιστο συνομιλητή;
·Τα ίδια και στο υγραέριο κίνησης. Αφού άφησαν τα συνεργεία να υπόσχονται τη γη της επαγγελίας (οικονομία στο καύσιμο έως και κατά 50%) έρχονται να φορολογήσουν το καύσιμο. Είναι μικρή η επιβάρυνση; Είναι μεγάλη; Κι αυτό δεν έχει σημασία. Το ζητούμενο είναι ένα: πότε θα σταματήσει το δημόσιο να αιφνιδιάζει και να εξαπατά τους πολίτες του.
