Με όλους αυτούς τους πολύ διαφορετικούς κυρίους, που βρίσκουμε μπροστά μας, το μέλλον θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον! Διαφωνώ με όσους υποστηρίζουν ότι η αβεβαιότητα αυξάνεται… Απλώς, όλα μπαίνουν σε διαφορετική βάση, από εκείνη που ξέραμε μέχρι τώρα…
Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού ένας μεγαλοεπιχειρηματίας καλείται να αποφασίζει για τις τύχες των συμπατριωτών του και όλων των πολιτών του πλανήτη, με βάση τα όσα έχει μάθει από τις έως τώρα δραστηριότητές του: Ό,τι παράγει κέρδος είναι καλό, ό,τι φέρνει ζημίες μπορεί να φαντάζει καλό αλλά -ενίοτε- δεν είναι και το χειρότερο… Ιδιαίτερα όταν αποφεύγεις τη βαριά φορολογία!
Από την εδώ πλευρά του Ατλαντικού, ένας άλλος κύριος, που μέχρι πρόσφατα είχε μάθει να διαφεντεύει τους πάντες, αισθάνεται πως η παντοκρατορία του τρίζει. Το κακό είναι ότι από αυτή την παντοκρατορία, οι δικοί του συμπολίτες (όχι όλοι, αλλά κάτι Siemens και κάτι Deutsche Bank) έβγαζαν κέρδη με τη σέσουλα, ενώ οι υπόλοιποι (και πάλι όχι όλοι, αλλά τελευταία έγιναν πολύ περισσότεροι) έχαναν μέρα με την ημέρα κομμάτια από τις περιουσίες τους και από την αξία τους, που όλα πήγαιναν κατευθείαν στα θησαυροφυλάκια του κυρίου…
Μεταξύ των δύο κυρίων, βρίσκονται κάποιοι οργανισμοί που εμφανίζονται κατά καιρούς ως σωτήρες, επιβάλλουν συγκεκριμένες πολιτικές, που ούτε μία φορά δεν κατάφεραν να «γιατρέψουν» τις πληγές των τοπικών οικονομιών κι από πάνω χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους πάμφτωχους και τους καταφρονημένους. Παρ’ όλα αυτά, οι πολιτικές τους εξακολουθούν να διευρύνουν το χάσμα μεταξύ των τάξεων και να οδηγούν στο εξωφρενικό στοιχείο, σύμφωνα με το οποίο, οι εννέα πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο κατέχουν ίσο πλούτο με τον μισό πληθυσμό της Γης…
Πάνω σε αυτές τις ανισότητες πατάνε διάφοροι άλλοι τύποι, όπως η κυρία που περιδιαβαίνει στους δρόμους γύρω από τον Άιφελ και υπόσχεται δικαιότερη κατανομή του πλούτου, αλλά με το ίδιο σύστημα και τα ίδια εργαλεία, που διευρύνουν τα χάσματα. Επίσης, υπόσχεται πάταξη της (εσωτερικής και εξωτερικής) ανομίας με το κνούτο και τις μεθόδους του δεσποτισμού…
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, οι αξίες και οι αρχές της δημοκρατικής Ευρώπης, ο ανθρωπισμός, η αλληλεγγύη, η ισότητα και ό,τι άλλο τις συνοδεύει, πάνε περίπατο και απειλούνται, προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερες κοινωνικές εντάσεις, από αυτές που έζησαν οι αμερικανικές μεγαλουπόλεις, το προηγούμενο τριήμερο, όταν για πρώτη φορά στην ιστορία, σε ορκωμοσία νεοεκλεγέντος προέδρου των ΗΠΑ, πραγματοποιήθηκαν ογκώδεις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και επεισόδια.
Για όλα αυτά, λοιπόν, θεωρώ ότι το επόμενο διάστημα δεν θα πλήξουμε καθόλου. Δεν αναφέρομαι στο αποτέλεσμα των εκλογών στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά στα όσα μας ετοιμάζουν οι κύριοι και οι κυρίες από τη μία κι από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
