Σιωπηλά έληξε χθες το βράδυ, δίχως να ανανεωθεί, το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης στην Τουρκία. Η λήξη του… κρατικού συναγερμού, που τέθηκε από τον Ιούλιο του 2016 και το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Ερντογάν, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως το κλείσιμο ενός κύκλου για τη χώρα, αν ο νέος τρομονόμος που κατέθεσε η κυβέρνηση στη Βουλή δεν είχε πολλά από τα στοιχεία και τις απαγορεύσεις του καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης. Κάτι που σημαίνει ότι ο Ερντογάν, παρά την παντοδυναμία του, δεν σκοπεύει να… χαλαρώσει τα λουριά.
Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης ανανεώθηκε συνολικά επτά(!) φορές μέσα στην τελευταία διετία. Η αντιπολίτευση «χτυπιόταν» για τους βαθύτερους λόγους που ωθούσαν τις αρχές να ανανεώνουν το καθεστώς κάθε τρεις μήνες και πιθανότατα δεν είχε άδικο. Πραγματικός κίνδυνος για τη χώρα και το πολίτευμα δεν υπήρχε. Υπήρχε, όμως, η πρόθεση του Σουλτάνου να χρησιμοποιήσει τις ειδικές δυνάμεις που του παρείχε το καθεστώς, ώστε να εξαπολύσει το πογκρόμ που επιθυμούσε κατά χιλιάδων αντιπολιτευόμενων φωνών ή και οπαδών του Γκιουλέν, τον οποίο θεώρησε από την πρώτη στιγμή ως τον ηθικό αυτουργό του πραξικοπήματος.
Είτε είχε δίκιο είτε άδικο, γεγονός είναι ότι μέσα στη διετία αυτή πάνω από 75.000 άτομα έχουν συλληφθεί και φυλακιστεί, ενώ τουλάχιστον 130.000 έχασαν τη δουλειά τους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, το στρατό, την αστυνομία, τη δικαιοσύνη, όλα τα κλιμάκια της εκπαίδευσης και τα μέσα ενημέρωσης. Η άρση του καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης θα μπορούσε να βοηθήσει στην εξομάλυνση της κατάστασης και την αποκατάσταση της ηρεμίας της κοινωνίας, που ζει με το φόβο των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του ερντογανικού κράτους. Θα σήμαινε ενδεχομένως πως και ο ίδιος ο Ερντογάν… ηρέμησε, έχοντας διασφαλίσει την επανεκλογή του και συνάμα την ενεργοποίηση των συνταγματικών αλλαγών που του χαρίζουν υπερεξουσίες που σαφώς τον καθιστούν τον ισχυρότερο ηγέτη στη σύγχρονη ιστορία της χώρας. Αλλά φευ!
Το νέο νομοσχέδιο για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας που κατέθεσε τη Δευτέρα το κυβερνών ισλαμικό κόμμα και ξεκίνησε από χθες να συζητά η Βουλή, στοχεύει στην ενίσχυση των εξουσιών των αρχών σε επίπεδα που δεν διαφέρουν πολύ από το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης. Δεν είναι τυχαίο ότι η αντιπολίτευση κατήγγειλε τον Ερντογάν ότι σκοπεύει να θεσμοθετήσει με νόμο και να μονιμοποιήσει ένα είδος καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης.
Πραγματικά, η νομοθεσία περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, διατάξεις που επιτρέπουν την απόλυση δημοσίων υπαλλήλων, εφόσον θεωρηθούν ότι συνδέονται με τρομοκρατικές(;) οργανώσεις, δίνουν το δικαίωμα στην αστυνομία να παρατείνει (άγνωστο για πόσο) τη διάρκεια κράτησης υπόπτων, ενώ παρέχει στις αυτοδιοικητικές αρχές το δικαίωμα να απαγορεύουν τη διεξαγωγή διαδηλώσεων. Επίσης, οι τοπικές αρχές θα μπορούν να περιορίζουν(άραγε με τι κριτήρια) τις μετακινήσεις προσώπων που κρίνονται ότι αποτελούν απειλή για τη δημόσια τάξη ή την ασφάλεια.
«Το τέλος του καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης δεν σημαίνει ότι τερματίστηκε και η μάχη μας κατά της τρομοκρατίας» επεσήμανε χαρακτηριστικά ο υπουργός Δικαιοσύνης, Αμντουλχαμίτ Γκιουλ, σχολιάζοντας τη νέα νομοθεσία. «Ενώ φαίνεται ότι άρουν το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, στην ουσία το συνεχίζουν» ήταν η απάντηση του κεμαλικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Βεβαίως, ποιος έχει το πάνω χέρι είναι εύλογο. Παρά τις αντιδράσεις, ο νέος τρομονόμος θα επικυρωθεί από τη βουλή και μάλιστα σύντομα, πιθανότατα μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα. Και το ερντογανικό καθεστώς θα συνεχίσει να κρατά υπό αυστηρό έλεγχο όλες τις πτυχές της δημόσιας ζωής και της κοινωνίας και να σιωπά τους όποιους αντιδρώντες.
