Ούτε το πραγματικό καταστατικό, που κατέθεσε ως κόμμα η «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» δεν κατάφεραν να βρουν και να το πάνε στη Δικαιοσύνη οι περισπούδαστοι «κλουζό» της κυβέρνησης, που προδίκαζαν …λαγούς με πετραχήλια.
Με τέτοια «στοιχεία» δεν πάει κανείς «μέσα».
Εν ολίγοις, η κυβέρνηση τα έχει κάνει μαντάρα. Πιο μαντάρα δε γίνεται.
Κόκκαλο και το …κόρο των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων του «Μνημονιακού Τόξου», που διατυμπάνιζαν και αυτοί «εν κυμβάλοις ευήχοις» τις κυβερνητικές επιθυμίες.
Καλά, η δημοσιογραφία σ’ αυτό τον τόπο έχει αποδημήσει από καιρό. Γι’ αυτό και τα χάλια που απλά διαπιστώνουμε κάθε μέρα…
Όσο για τα «καθεστωτικά ΜΜΕ» δεν έχω να πω τίποτε, καθώς τα διαπλεκόμενα αφεντικά τους παίζουν τρίλιζες με τους κυβερνήτες σε διάφορα επίπεδα.
Τώρα όμως, μετά τις αποφυλακίσεις των βουλευτών της «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ», τα πράγματα αγριεύουν.
Οι επιπόλαιοι κυβερνήτες γίνονται κάθε μέρα και πιο επικίνδυνοι μέσα από τις γελοιότητές τους, παρασέρνοντας τον τόπο, όλο και πιο βαθιά στην άβυσσο.
Κρίμα τέτοιο σόου στην Αμερική.
Εδώ όμως είναι Ελλάδα. Μια ποικιλοτρόπως χειμαζόμενη χώρα, με τον πληθυσμό της στα κάγκελα.
Τα κομματικά παιχνίδια των κυβερνητών με τους «χρυσαυγίτες» δεν αφορούν το λαό, που παρακολουθεί σαστισμένος το φιάσκο.
Ο φασισμός μάλλον εκπορεύεται από την Κυβέρνηση κι αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα, για το οποίο δεν υπάρχει άλλη λύση από τις εκλογές.
Οι κυβερνήτες αποδεικνύονται αστείοι και επικίνδυνοι. Προσπαθούν να εμπλέξουν τον τόπο σε περιπέτειες, σαν να μη φτάνει η καθημερινά εντεινόμενη φτώχεια. Σ’ αυτό τον τόπο περνούν καλά μόνο οι κυβερνήτες, οι βουλευτές, τα λαμόγια και οι Ολιγάρχες, κολλητοί των κυβερνώντων, που τους εξασφαλίζουν την ασυδοσία (θυμηθείτε για παράδειγμα τη λίστα Λαγκάρντ).
Όσο καθυστερούν οι (πρόωρες) εκλογές, τόσο η χώρα θα μπαίνει σε ακόμη μεγαλύτερες περιπέτειες, πολύ βαθύτερα στην κρίση με τους επικίνδυνους που την κυβερνούν.
Η κρίση, όσο περνά ο καιρός μεταλλάσσεται και δεν είναι πια μόνο οικονομική. Είναι και κρίση πολιτική, είναι και κρίση κοινωνική.
Έτσι, οι εκλογές είναι η μόνη καθαρή λύση να απεμπλακεί η χώρα από τις περιπέτειες, που διαδέχονται η μια την άλλη.
Κυρίως όμως είναι η (φασιστική) κρατική βία, που σκοτώνει χιλιάδες ανθρώπους με τα μπαζούκας των φόρων, των χαρατσιών και της ανεργίας. Γι’ αυτή τη απροκάλυπτη βία ποιος θα ενδιαφερθεί;
