Ακόμα και εάν γλυτώναμε από το χρέος, είμαστε καταδικασμένοι από το DNA μας. Το χρέος μπορεί και να διαγραφεί, το DNA μας όχι.
Η χθεσινή μέρα στη Βουλή ήταν αποκαλυπτική της κακιάς μας μοίρας. Για άλλη μια φορά όλοι, πολιτικοί, κόμματα, εργαζόμενοι, σταθήκαμε στο ύψος μας: Το ντροπιαστικά μικρό ύψος μας.
Ο τεχνοκράτης υπουργός των Οικονομικών μας πρόσθεσε την τελευταία στιγμή στο πολυνομοσχέδιο για το Μνημόνιο ΙΙΙ ρύθμιση που θα εξομοίωνε ουσιαστικά τους υπαλλήλους της Βουλής με τους υπόλοιπους Δημοσίους υπαλλήλους. Η πρόθεση σωστή, η διαδικασία ύποπτα …πολιτική. Οι υποψίες δεν άργησαν να επιβεβαιωθούν όταν λίγο αργότερα αποκάλυψε ότι η προσθήκη δεν ήταν δική του πρωτοβουλία και δεν πηγάζει ως υποχρέωση από το Μνημόνιο αλλά έγινε με εντολή του πρωθυπουργού.
Φαινομενικά, είναι η πρώτη «εντολή πρωθυπουργού» που δεν εφαρμόζεται, καθώς είναι κομματάκι πιο δύσκολο να στερήσεις τα προνόμια της εκλογικής πελατείας από το ξανασυνδεθεί το ρεύμα σε ένα ίδρυμα, για να αναφέρουμε μια παλαιότερη «εντολή πρωθυπουργού». Πόσο μάλλον της διακομματικής και διαχρονικής εκλογικής πελατείας.
Στην πραγματικότητα όμως οι δύο «εντολές πρωθυπουργού» δεν διαφέρουν και τόσο. Σε επικοινωνιακά οφέλη αποσκοπούσαν και οι δύο.
Αν όντως ο πρωθυπουργός ήθελε την εξομοίωση των εργαζόμενων της Βουλής με τους υπόλοιπους ΔΥ δεν θα κατέφευγε σε μια προσθήκη στο παρά πέντε και στα μουλωχτά. Αλλά δεν ήθελε αυτό. Ήθελε τον θόρυβο και τον κοινωνικό αυτοματισμό. Ήθελε όλους εμάς τους υπόλοιπους να εξοργιστούμε με τους υπαλλήλους της Βουλής και τα προνόμιά τους. Ήθελε να κάνουμε την σύγκριση των δικών μας πετσοκομμένων μισθών με την δική τους απαίτηση να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους κρυπτόμενοι πίσω από το επιχείρημα της διοικητικής αυτοτέλειας της Βουλής. Και το πέτυχε.
Εξίσου θλιβερή, αν όχι και περισσότερο, ήταν η στάση των αντιπολιτευόμενων κομμάτων που έσπευσαν να αγκαλιάσουν τον «δίκαιο» αγώνα των εργαζομένων της Βουλής υπέρ των κεκτημένων τους, επικαλούμενοι και αυτοί την παράτυπη διαδικασία. Το επιχείρημά τους για την διαδικασία ήταν ορθό και οδήγησε στην απόσυρση της ρύθμισης αλλά δεν έπεισαν κανέναν στο ρόλο του θεματοφύλακα των κοινοβουλευτικών διαδικασιών.
Ακόμα πιο θλιβερή η στάση των εργαζομένων της Βουλής που αντιμέτωποι με την προωθούμενη ρύθμιση …θυμήθηκαν να συμμετάσχουν στην πραγματοποιούμενη εδώ και δύο μέρες απεργία, λίγες ώρες πριν τη λήξη της.
Ναι, δεν υπάρχουν κανόνες παρά μόνο εξαιρέσεις.
Υ.Γ.: Κατά τα άλλα μας ενοχλεί όταν ο Σόιμπλε αναφέρεται στην Ελλάδα ως «ειδική περίπτωση» και απαιτεί δεσμευτικούς λογαριασμούς και ξένη διαχείριση για τα χρήματα των δανείων που μας παρέχουν.
