«Πλησιάζει η ώρα».
Αυτά έγραφα στις 23 Οκτωβρίου. Από την μέρα της σύλληψης του, μέχρι σήμερα, δεν έγραψα κάτι σχετικό. Γιατί, εγώ… η σκληρή, έχω μάθει να σέβομαι τις δύσκολες στιγμές ενός ανθρώπου και πολύ περισσότερο όταν αυτός είναι ανήμπορος ή αδύναμος. Έχω μάθει, όμως, εγώ η… ασήμαντη και κάτι άλλο. Να μην υποτιμώ ποτέ στην ζωή μου τίποτα και κανέναν.
Όταν έγραφα για «το ραντεβού του Μηλιώνη» με τον ανακριτή δεν φανταζόμουν ότι θα γινόταν υπό αυτές τις συνθήκες. Αλλά, ο κίνδυνος της οδυνηρής περιπέτειας για τον νεαρό επιχειρηματία ήταν (ολο)φάνερος. Τότε μου έδωσε την εντύπωση ότι αυτός δεν τον είχε συνειδητοποιήσει. Εντύπωση που έγινε βεβαιότητα από την έκπληξη που δοκίμασε το νομικό και οικογενειακό περιβάλλον του όταν συνελήφθη.
Τον εφησύχασαν και τον… κοίμισαν οι κακοί συνεργάτες.
