Εάν τελικά δεν φορολογηθούν οι στάνες, λύθηκε το πρόβλημα της υπερφορολόγησης των πάντων; Οι επιχειρηματίες και οι αγορές θα ανασάνουν; Θα δούμε να αυξάνει η ρευστότητα στην αγορά;
Ας σοβαρευτούμε κύριοι κι ας δούμε τα πράγματα έτσι όπως είναι και όχι έτσι όπως θέλουν να τα παρουσιάζουν οι φανατικοί οπαδοί του αχαλίνωτου νεοφιλελευθερισμού, που ισοπεδώνει τη μεσαία τάξη και ρίχνει στον Καιάδα τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Η οικονομία πηγαίνει κατά διαόλου, διότι οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να αυξήσουν τον τζίρο τους, καθώς τα εισοδήματα μειώνονται συνεχώς τα τελευταία χρόνια. Και ό,τι απομένει στην τσέπη του μέσου Έλληνα, πηγαίνει κατευθείαν στα κρατικά ταμεία με κάθε είδους φορολογία.
Ναι, οι τραπεζίτες έχουν μεγάλες ευθύνες για το ότι η αγορά έχει «στραγγίξει» και δεν υπάρχει ρευστό ούτε για δείγμα. Ωστόσο, τη μεγαλύτερη και κύρια (έως εγκληματική) ευθύνη την έχουν οι κυβερνήσεις που πέρασαν από αυτό τον τόπο τα τελευταία τρία μνημονιακά χρόνια.
Παραδείγματα πολλά και αποκαλυπτικά για τη «σφαγή της μεσαίας τάξης», που βλέπουμε να διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας, όλο αυτό το διάστημα.
Παράδειγμα 1ο: Ο τζίρος στην εστίαση συνεχώς μειώνεται, παρά τη μικρή αύξηση της κίνησης τους τελευταίους μήνες, μετά από τη μείωση του ΦΠΑ, ο οποίος, ωστόσο, είναι ο υψηλότερος, στις χώρες της Νότιας Ευρώπης. Άρα, όσα λεφτά μένουν στο ταμείο, θα πάνε για να πληρωθεί η εφορία και οι εισφορές.
Παράδειγμα 2ο: Τα προϊόντα των βιομηχανιών (όσες απέμειναν σε αυτόν τον τόπο) δεν μπορούν να είναι ανταγωνιστικά, ακόμη και σήμερα, με τους μισθούς να έχουν φτάσει σε εξευτελιστικά επίπεδα. Το κόστος εκτινάχθηκε από την πανάκριβη ενέργεια, τις ακριβές πρώτες ύλες, αλλά και από τη φορολογία φυσικών και νομικών προσώπων, που κάθε τόσο –σχεδόν κάθε τετράμηνο- αλλάζει και γίνεται όλο και πιο απαιτητική, όλο και πιο ληστρική.
Παράδειγμα 3ο: Ακόμη και να έπειθε ο Αντώνης Σαμαράς τον Σεργκέι Λαβρόφ για μείωση της τιμής του αερίου που αγοράζουμε από τους Ρώσους, το πρόβλημα θα παρέμενε ατόφιο και αναλλοίωτο. Μπορεί να αγοράζουμε κατά 30% ακριβότερα το ρωσικό καύσιμο, αλλά τα τελευταία χρόνια τριπλασιάστηκε ο ΦΠΑ, μπήκε ειδικός φόρος κατανάλωσης, αυξήθηκαν οι δασμοί και οι άλλες επιβαρύνσεις. Οπότε, ακόμη και 40% έκπτωση να μας δώσει η Gazprom, το κόστος της ενέργειας θα παραμείνει στα ύψη.
Παράδειγμα 4ο: Εάν ένας επιχειρηματίας έχει λίγο περισσότερο τύχη ή έχει τις διασυνδέσεις και καταφέρει να μπει σε πρόγραμμα του ΕΣΠΑ είναι σίγουρο ότι δεν θα χρησιμοποιήσει τα κεφάλαια για επένδυση. Πρώτα πρέπει να καλύψει τα χρέη σε εφορία και Ασφαλιστικά Ταμεία, στη συνέχεια έρχονται οι (όποιες) οφειλές σε προμηθευτές. Εάν περισσέψουν κάποια χρήματα είναι σίγουρο ότι θα σκεφτεί να τα κρατήσει ως «μαξιλάρι», σε περίπτωση που τα πράγματα γίνουν ακόμη χειρότερα… Οπότε, οι επενδύσεις μένουν στο χρονοντούλαπο, όπως και η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας…
Είναι σαφές, λοιπόν, ότι το «στράγγισμα» της αγοράς από ρευστότητα το προκαλεί η φορομπηχτική πολιτική και κατά δεύτερο λόγο οι κλειστές στρόφιγγες των τραπεζών. Οπότε, ακόμη και κάποιες εξαιρέσεις να υπάρξουν στον νέο Φόρο Ακινήτων, η ουσία της πολιτικής κατεύθυνσης των μέτρων δεν αλλάζει.
Το μόνο που μπορεί να αλλάξει, πλέον, είναι η νηνεμία και η απάθεια του μέσου Έλληνα απέναντι σε όσα δεινά του έβαλαν στο σβέρκο, τα τελευταία χρόνια. Τώρα, που η Αριστερά υπερασπίζεται στην ιδιωτική περιουσία και οι νεοφιλελεύθεροι την οδηγούν στην εξαφάνιση, ήρθε η ώρα να αλλάξει ρότα το καράβι.
Κι όσο καθυστερεί να έρθει αυτή η αλλαγή, τόσο πιο επώδυνη θα είναι η πορεία προς την έξοδο από την κρίση.
