Τα πλεονεκτήματα της αγροτουριστικής δραστηριότητας που λαμβάνει χώρα στην ύπαιθρο παρουσιάζει ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ενώσεων Αγροτουρισμού Ελλάδος, κ. Νίκος Φραντζεσκάκης, χωρίς ωστόσο, να παραλείπει να αναφερθεί στην αδιάφορη στάση που επιδεικνύει η Πολιτεία.
Πιο συγκεκριμένα, ο κ. Ν. Φραντζεσκάκης, μιλώντας στην εκπομπή της FMVoice.gr, «Επιχειρηματικότητα & Περιβάλλον», τονίζει ότι οι επιχειρηματίες του αγοροτουρισμού προσπαθούν να προσπεράσουν την έλλειψη θεσμικού πλαισίου μέσα από την ένταξή τους στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Αγροτουρισμού EuroGites, καθώς και επιχειρώντας να απομονώσουν τις δραστηριότητες εκείνες που δεν σέβονται τα φυσικά και πολιτιστικά στοιχεία κάθε περιοχής.
«Οποιαδήποτε ανάπτυξη στην ύπαιθρο δημιουργεί κάποιες παρενέργειες. Η φιλοσοφία μας είναι ότι σεβόμαστε το περιβάλλον, όσο τίποτε άλλο, γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο που τελικά διαθέτουμε. Δεν θέλουμε να αχρηστεύσουμε αυτό το περιβάλλον, καταστρέφοντάς του. Βλέπουμε ότι όπου υπάρχουν σοβαρές προσπάθειες, έχουν σεβαστεί το περιβάλλον, και τα κτίσματα έχουν μια τέτοια δομή και αρχιτεκτονική που είναι σχετική και δεν καταστρέφουμε. Δεν κάνουμε μεγάλους όγκους, αλλά μικρές δραστηριότητες, που είναι μέρος του φυσικού περιβάλλοντος. Δεν κάνουμε υπερδόμηση, αλλά μία δόμηση που είναι φυσική συνέχεια του χωριού ή του τοπίου».
Όπως επισημαίνει ο κ. Φραντζεσκάκης, όταν δεν ξέρουμε τι είναι αγροτουρισμός στην Ελλάδα, είναι όλα δύσκολα. Υπάρχουν χρηματοδοτήσεις γενικά και αόριστα. «Έχουν γίνει κατά καιρούς περίεργα πράγματα. Έχουν χρηματοδοτηθεί άνθρωποι που δεν έχουν κάνει τίποτα. Άλλοι που έκαναν δεν χρηματοδοτήθηκαν. Άλλοι χρηματοδοτήθηκαν και έκαναν εκτρώματα. Τα χρήματα δεν διατίθενται σωστά. Δεν έχει σχεδιασμό και πολιτική η εκάστοτε κυβέρνηση για τον τομέα μας. Δεν τους νοιάζει, δεν τους προβληματίζει. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι κάνοντας μία ανάπτυξη στα μικρά χωριά, θα μπορούν να κρατήσουν τους νέους ανθρώπους, να έχουν ένα μέλλον και να μην ντρέπονται για τη ζωή τους. Είναι θέμα παιδείας και κουλτούρας. Μας κάνει εντύπωση το πόσο απέχει το κράτος από όλες αυτές τις προσπάθειες».
Βέβαια, από τη στιγμή που ο αγροτουρισμός δεν υπάρχει επίσημα στη χώρα μας, αυτό εμποδίζει και κάθε σοβαρή επένδυση. Ο κ. Φραντζεσκάκης, όμως, το διαψεύδει αυτό, τονίζοντας ότι στον αγροτουρισμό δεν μιλάμε για επενδύσεις, αλλά για δημιουργική δουλειά. Οι επενδύσεις είναι αυτές που «κακοποιούν» το φυσικό τοπίο της περιοχής και αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία του. Η δημιουργική δουλειά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον.
«Δεν φωνάζουμε να έρθει ένας άνθρωπος από την Αθήνα και να φτιάξει κάτι εδώ. Αυτό είναι άλλο θέμα. Εμείς που ασχολούμαστε με τον αγροτουρισμό, αναπτύσσουμε μικρές δραστηριότητες με πολύ μικρές οικονομικές δυνατότητες που έχουμε ή με μικρά προγράμματα στα οποία μπορούμε να μπούμε, για να ζήσουμε συμπληρωματικά με αυτό που κάνουμε. Άλλος μπορεί να είναι αγρότης και να κάνει μία μονάδα με δύο σπίτια ώστε να μπορεί να συμπληρώσει το εισόδημά του. Και αργότερα να δουλέψει και κάποιο από τα παιδιά του. Το να επενδύσουμε στον αγροτουρισμό δημιουργεί στρεβλώσεις. Και έχουν παρουσιαστεί τέτοια φαινόμενα που κάνουν πολυτελείς βίλες στα χωριά που είναι έξω από τη φιλοσοφία του χωριού και αλλοιώνουν και τη φυσιογνωμία του. Αυτά ευελπιστούμε ότι θα διορθωθούν. Τώρα με την κρίση έχουν σταματήσει τέτοιες δραστηριότητες. Από την άλλη, αυτοί που έχουν ποιοτικά χαρακτηριστικά, σε ορισμένες περιοχές πάνε πολύ καλά, σε ορισμένες δυσκολεύονται. Συνάδελφοι στην ενδοχώρα έχουν δεχτεί μεγαλύτερες πιέσεις, από ότι όσοι ζουν σε νησιωτικές περιοχές».
Η απουσία του θεσμικού πλαισίου προβληματίζει ιδιαίτερα τους επιχειρηματίες, αποτελώντας σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα σωστής ανάπτυξης του αγροτουρισμού.
«Αν υπήρχε θεσμικό πλαίσιο θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε πολλά ζητήματα. Δεν υπάρχει επάγγελμα στην Ελλάδα που να μην το προσδιορίζει ένα θεσμικό πλαίσιο. Επιχείρηση αγροτουρισμού δεν υπάρχει. Ως εκ τούτου, ο ένας είναι ξενοδόχος, ο άλλος μπακάλης, ο άλλος ταβερνιάρης. Εμείς όμως, δεν είμαστε αυτό. Όλα αυτά κρύβουν μια άλλη λογική και άλλη φιλοσοφία. Αν ψηφιζόταν κάποιος νόμος, θα μπαίνανε κανόνες. Δεν μπορεί να γίνει μία αγροτουριστική μονάδα οπουδήποτε. Ούτε μπορεί να έρθει εκεί όπου αναπτύσσεται μια τέτοια δραστηριότητα, ένα εργοστάσιο χάλυβα ή ένα τουβλάδικο. Μας έχουν προκύψει τέτοια θέματα. Εκεί που υπάρχει μια πανέμορφη περιοχή, έρχεται κάποιος με επιχείρηση μπετόν. Δεν απαγορεύεται λογικά, αν όμως προστατεύονταν οι περιοχές με θεσμικό πλαίσιο, δεν θα επιτρέπονταν τέτοιες δράσεις σε μικρά χωριά».
