Με όλο τον σεβασμό κύριε Γκουρία μου αλλά το ότι υπάρχει ζωή ΜΕΤΑ το χρέος, το ξέραμε, για την ακρίβεια, το υποψιαζόμασταν. Για το ότι υπήρχε ζωή ΠΡΙΝ το χρέος το ξέρουμε, το θυμόμαστε, έστω και αμυδρά. Το θέμα μας όμως κύριε Γκουρία μου είναι αν υπάρχει ζωή ΜΕ το χρέος.
Γιατί, ξέρετε κύριε Γκουρία μου, εμείς εδώ καλούμαστε να ζήσουμε ΜΕ το χρέος. Μαζί. Αλλά αυτό δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι ότι αυτό δεν έχει τέλος. Δεν είναι ότι θα ζήσουμε για 5, 10, 15 χρόνια με το χρέος και μετά «καθαρίζουμε». Αυτό θα ήταν (σχετικά) εύκολο. Είναι ότι θα ζήσουμε με το χρέος για πάντα. Για να καταλάβετε, πως είναι το τούνελ του Σαμαρά, ε, κάτι τέτοιο, αλλά χωρίς φως στην άκρη του (άλλωστε και στο τούνελ του Σαμαρά μόνο αυτός βλέπει το φως και όπως καταλαβαίνετε έχουμε σταματήσει να ασχολούμαστε). Και επειδή μάλλον ούτε ο κ. Σαμαράς ούτε ο κ. Βενιζέλος λόγω των καλών τρόπων που αναμφίβολα διαθέτουν αμφότεροι όταν μιλούν με ξένους αξιωματούχους, σας είπαν κάτι για τη ζωή με το χρέος, επιτρέψτε μου να σας πω ότι ΔΕΝ υπάρχει.
Ξέρετε τι υπάρχει; Μια καθημερινή και ασύλληπτη αγωνία να βγάλεις τη μέρα. Και βέβαια δεν την βγάζεις χωρίς να δημιουργείς νέες εκκρεμότητες , που όπως μαντεύετε προστίθενται στην επόμενη. Και έτσι η κάθε μέρα είναι σαν αυτή της Μαρμότας. Μια ατέλειωτη μέρα που δεν βγαίνει. Ζούμε την Μαρμότα του χρέους. Και όπως μάλλον εύκολα μπορείτε να φανταστείτε, αυτό δεν είναι ζωή.
Δεν χρειάζεται όμως κύριε Γκουρία μου, να ανησυχείτε για εμάς, κάντε εσείς τις εκθέσεις σας, αλλά περιοριστείτε παρακαλώ σε εφικτές προτάσεις. Για παράδειγμα προτείνετε μέτρα δημοσιονομικών παρεμβάσεων (ξέρετε, περικοπές μισθών, συντάξεων, μαζικές απολύσεις, αυξήσεις φορολογίας, τέτοια πράγματα) που άλλωστε τις κάνουμε και εξαιρετικά. Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να προτείνετε μέτρα των επονομαζόμενων «διαρθρωτικών αλλαγών». Είναι μάταιο να λέτε ότι «είναι επιτακτική ανάγκη να μοιραστούν δίκαια στους πολίτες το κόστος και τα οφέλη της προσαρμογής». Όπως θα έχετε καταλάβει δεν θέλουμε να μοιράσουμε δίκαια τίποτα, ούτε κόστη, ούτε οφέλη.
Α, και κύριε Γκουρία μου, θερμή παράκληση: Κάντε σας παρακαλώ μια έκθεση που να αποτρέπει τις πολυεθνικές του κόσμου να στηρίξουν την Ελλάδα. Δεν γίνεται να παλεύουμε το χρέος και να έχουμε και την στήριξη των πολυεθνικών. Εν ανάγκη πείτε τους ότι συνάψαμε αποκλειστικό συμβόλαιο στήριξης με την Coca-Cola και δεν μπορούμε να δεχθούμε άλλη. Θα μάθατε βεβαίως για την κολοσσιαία επένδυση που θα δημιουργήσει 10 θέσεις εργασίας. Ε, κλείσαμε, δεν χρειαζόμαστε άλλη στήριξη.
Τέλος, και με κίνδυνο να καταχραστώ την καλοσύνη σας, στείλτε εάν μπορείτε και ένα mail στον κ. Σαμαρά και πείτε του με τρόπο -ξέρετε εσείς- ότι δεν είναι δήμαρχος Καλαμάτας. Όσο και εάν θέλουμε να κατανοήσουμε τον …άθλο να συναντάται ένας πρωθυπουργός χώρας με τα αφεντικά των πολυεθνικών το να ανακοινώνει τη δημιουργία 10 και 20 θέσεων εργασίας μας ξεφτιλίζει.
Μένουν βέβαια οι φωτογραφίες. Πως βλέπουμε στις ταινίες τον ψυχοπαθή δολοφόνο να έχει γεμίσει έναν τοίχο με αποκόμματα και φωτογραφίες ;
Ε, ο δικός μας θέλει να γεμίσει δωμάτιο …
*Η μέρα της Μαρμότας, ταινία αμερικανικής παραγωγής του 1993, που καθιέρωσε τον αντίστοιχο όρο: η μέρα που επαναλαμβάνεται χωρίς αλλαγή, καταλήγοντας να είναι μια ατελείωτη μέρα.
