Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την μισή του εκλογική δύναμη από το 2015, υπέστη τρίτη εκλογική ήττα από το 2019 και αυτή την φορά στρατηγικής σημασίας, η κοινοβουλευτική του δύναμη περιορίστηκε στις 48 έδρες, αλλά η εμμονή σύσσωμου του συστήματος εναντίον του Αλέξη Τσίπρα αγγίζει τα όρια της ψυχοπαθολογίας των αντιπάλων του.
Το βράδυ της Κυριακής, όταν κυκλοφόρησε μια «διαρροή» πως ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα απαντήσει μετά την δήλωση του και σε ερωτήσεις δημοσιογράφων, άναψαν τα χαρούμενα λαμπάκια στα ενθουσιασμένα από την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ πάνελ, ότι «απόψε παραιτείται ο Τσίπρας».
Η παγωμάρα ήταν εμφανής όταν λίγο μετά ο Τσίπρας ματαίωσε τις υψηλές προσδοκίες τους, ανακοινώνοντας στην ουσία την εκ νέου υποψηφιότητα του για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Έχοντας προεξοφλήσει το τέλος του από τον Μάιο, έχοντας ορίσει ακόμη και τα πρόσωπα για την διαδοχή του, κεραυνοβολήθηκαν για άλλη μια φορά. Και μετά άρχισαν οι ερωτήσεις και τα σχόλια-καρμπόν του τύπου με επιμύθιο το γεγονός ότι όσοι αρχηγοί της Ν.Δ. έχασαν εκλογές, παραιτήθηκαν την επομένη.
Η πολιτική και ποιοτική διαφορά είναι όμως ότι οι αρχηγοί της Ν.Δ. που παραιτήθηκαν, είχαν παραλάβει κραταιά κόμματα με βαθιές ρίζες σε μηχανισμούς και συμφέροντα. Αντιθέτως ο Τσίπρας παρέλαβε ένα ισχνό κόμμα και το κατέστησε σε χρόνο ρεκόρ κραταιό, κόντρα σε όλους τους μηχανισμούς, τα συμφέροντα και τους αρμούς του βαθέος κράτους.
Στο χέρι του είναι να το μετασχηματίσει με όρους που θα εδραιώσουν τον ρόλο του ως πόλου εξουσίας.
