Κάνοντας μια προσεκτική ανάγνωση στον Κώδικα Δεοντολογίας των τραπεζών, κατάλαβα το εξής: για να έχω πιθανότητες –τις όποιες πιθανότητες- να μου προτείνουν κάποια ρύθμιση για το δάνειό μου που θα είναι κάτι περισσότερο από τις αδιέξοδες ρυθμίσεις που προτείνουν οι τράπεζες μέχρι σήμερα (απλώς ανακουφίζουν για μικρό χρονικό διάστημα το οποίο μόλις τελειώσει έρχεσαι αντιμέτωπος με ακόμη μεγαλύτερη δόση) θα πρέπει να είμαι «συνεργάσιμος».
Και για να είμαι συνεργάσιμος θα πρέπει κάθε φορά που συμβαίνει κάτι στη ζωή μου, μια πρόσληψη, μια απόλυση, η έγκριση ενός αιτήματος για κάποιο επίδομα, η καταβολή κάποιων ξεχασμένων μισθών από τον εργοδότη που έβαλε «λουκέτο» κλπ, θα πρέπει να τρέχω και να το γνωστοποιώ στην τράπεζα μέσα σε 15 ημέρες.
Όχι ότι αρκεί αυτό. Θα πρέπει όλα μου τα εισοδήματα και όλα τα περιουσιακά στοιχεία, όλα μου τα προσωπικά δεδομένα, τα έξοδά μου, τα δικά μου και των παιδιών μου, να ξεδιπλωθούν στα μάτια ενός υπαλλήλου ο οποίος και θα μετατραπεί αυτόματα στον απόλυτο κριτή: θα αποφασίσει πόσα πρέπει να ξοδεύω και πόσα θα πρέπει να δίνω στην τράπεζα κάθε μήνα. Και δεν θα συμβαίνει μια φορά αυτό. Μπορεί να συμβαίνει αρκετές φορές στα χρόνια που έρχονται καθώς τα δεδομένα αλλάζουν.
Ναι λοιπόν φταίω. Πήρα δάνειο το 2006, υπερεκτίμησα τις οικονομικές μου δυνατότητες, δεν είχα το μυαλό να προβλέψω ότι ελληνική οικονομία θα συρρικνωθεί κατά 25% μέσα σε μια πενταετία, επίδοση που δεν έγινε ότι στο κραχ του ’29 και έκανα πράξη το όνειρο της ιδιοκατοίκησης. Αφού φταίω, να πληρώσω. Μια ερώτηση μόνο. Εγώ δεν ήξερα από επιτόκια, στρεσ τεστς, spreads και ΕΚΤ (ας πρόσεχα). Ο διευθυντής της τράπεζας που ήξερε θα υποστεί κάποια συνέπεια; Αυτός που είχε όλα τα εργαλεία στα χέρια του για να υπολογίσει την «πιστοληπτική μου ικανότητα» θα αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν; Θα αναλάβει ένα μέρος της ζημιάς ή όχι; Κάτι ερωτήσεις που κάνω πρωί-πρωί.
