Οι ηγέτες των 27 κρατών της ΕΕ, μετά από μήνες ανούσιων διαβουλεύσεων και πολιτικών παιχνιδιών, αποφάσισαν τελικά να παρατείνουν για ακόμα έξι μήνες τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας — μια κίνηση που μοιάζει περισσότερο με επανάληψη ενός παλιού σίριαλ παρά με ουσιαστική πολιτική δράση. Η Ουγγαρία, με τον Βίκτορ Όρμπαν να παίζει το ρόλο του εκβιαστή, συνεχίζει να κρατά όμηρο ολόκληρη την Ευρώπη με τις «ειδικές σχέσεις» της με το Κρεμλίνο, μπλοκάροντας σημαντικές αποφάσεις που απαιτούν ομοφωνία.
Η ΕΕ αποδεικνύει ξανά την αδυναμία της να λειτουργήσει ως ενιαίο σύνολο. Αυτή τη φορά, το βέτο της Σλοβακίας απέδειξε πως τα τοπικά συμφέροντα υπερισχύουν των συλλογικών στόχων, με τον Ρόμπερτ Φίτσο να παίζει το παιχνίδι του φυσικού αερίου και να απαιτεί εγγυήσεις, ενώ η πραγματική πίεση στη Ρωσία παραμένει μισή και αναποτελεσματική.
Η πρόταση της ΕΕ να μειώσει το πλαφόν στην τιμή του ρωσικού πετρελαίου στα 45 δολάρια είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ανεφάρμοστη, καθώς η αγορά αγνοεί παντελώς τις αποφάσεις, με την τιμή να παραμένει πολύ υψηλότερη από το όριο. Τα μέτρα που παρουσιάζονται ως «μεγάλες προσπάθειες» δεν πείθουν κανέναν, αφού η Ρωσία έχει ήδη στήσει στόλο δεξαμενόπλοιων-«φαντασμάτων» για να παρακάμψει τα εμπόδια, δείχνοντας πόσο αδύναμη και αργή είναι η ευρωπαϊκή αντίδραση.
Παρά τις δηλώσεις περί προσθήκης τραπεζών στη «μαύρη λίστα» και επιπλέον κυρώσεων, όλα δείχνουν πως η ΕΕ παραμένει παγιδευμένη σε διαδικασίες χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα, επιτρέποντας στον ρωσικό μηχανισμό να λειτουργεί σχεδόν ανεμπόδιστα. Η διαχείριση της κρίσης μοιάζει να είναι περισσότερο μια σειρά από επικοινωνιακά κόλπα και λιγότερο μια συνεπή στρατηγική που θα φέρει αποτελέσματα.
