Γράφει ο Λάμπρος Παπαδής
Η Θεσσαλονίκη είχε ήδη αρχίσει να «φορτίζεται» ενόψει της παρουσίας του Νίκου Ανδρουλάκη στη ΔΕΘ, όταν το βράδυ της Παρασκευής 12 Σεπτεμβρίου ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επέλεξε να χαλαρώσει στο κέντρο της πόλης με ένα ποτό και παρέα πολιτικούς συντάκτες.
Η συζήτηση, λένε οι πληροφορίες, κινήθηκε σε πολιτικά μονοπάτια, μακριά από τις κάμερες και τα μικρόφωνα. Κάποιοι το είδαν ως μια κίνηση «αποσυμπίεσης», μια άτυπη γέφυρα επικοινωνίας, ώστε οι δημοσιογράφοι της συμπρωτεύουσας να μην εμφανιστούν ιδιαίτερα «απαιτητικοί» ή καυστικοί στη συνέντευξη Τύπου της Κυριακής.
Το περίεργο όμως είναι άλλο. Στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε, ερωτήσεις δεν δόθηκαν σε όλους όσοι συμμετείχαν. Ορισμένα τοπικά μέσα έμειναν εκτός, παρότι είχαν ζητήσει εγκαίρως να τοποθετήσουν ερώτημα στον πρόεδρο. Αντίθετα, βήμα πήραν περιφερειακά μέσα που τα προηγούμενα χρόνια είχαν σταθερά φιλοκυβερνητική στάση, παρουσιάζοντας τον Ανδρουλάκη ως «λίγο» και «ανεπαρκή» σε όλα τα επίπεδα.
Το ερώτημα είναι προφανές: ποια λογική ακολουθήθηκε; Αν όντως υπήρχε διάθεση για πιο ανοιχτό διάλογο με την τοπική δημοσιογραφία, τότε γιατί η επιλογή των ερωτήσεων έδειξε να φιλτράρεται; Και γιατί προτιμήθηκαν μέσα που μέχρι χθες τον «αποδομούσαν», αφήνοντας εκτός φωνές που κινούνται παραδοσιακά στον προοδευτικό χώρο;
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η εφημερίδα One Voice. Έντυπο που εκφράζει με συνέπεια τον προοδευτικό χώρο με πατριωτικό πρόσημο, υπέβαλε αίτημα να θέσει ερώτηση. Παρά την επίσημη διαδικασία, το αίτημα απορρίφθηκε σιωπηρά. Μένει έτσι το αποτύπωμα ενός περίεργου «φιλτραρίσματος», που γεννά περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα απαντά.
Η εικόνα που διαμορφώθηκε τελικά δεν είναι εκείνη της θεσμικής ισοτιμίας, αλλά ενός σκηνικού με προσεκτικά επιλεγμένα μικρόφωνα. Αν το ποτό της Παρασκευής λειτούργησε ως «βαλβίδα αποσυμπίεσης» ή ως σιωπηρό «παζάρι» καλής διάθεσης, θα το δείξει ο χρόνος. Προς το παρόν, το μόνο σίγουρο είναι πως η Θεσσαλονίκη έζησε ένα ακόμη επεισόδιο πολιτικής σημειολογίας, όπου το παρασκήνιο κλέβει την παράσταση από το προσκήνιο.
