Του Άκη Λιάντζουρα
«Η πολιτική δεν είναι επάγγελμα. Είναι ανάμνηση, υπόσχεση και καθήκον μαζί. Και κάποιες φορές… προφητεία».
Εκεί στα 16 μου, στο μουσικοκαφενείο «Αχ Μαρία» της Κομοτηνής, κουκουλωμένος με ένα παλτό που άφηνε χώμα στην καρέκλα, είχα μια κουβέντα που δεν ξέχασα ποτέ. Μου την επέβαλε, σχεδόν με βία λεκτική, ένας φοιτητής της Νομικής, μισότρελος κατά την κρίση μου τότε, με άφρο μαλλί, απεριποίητο μούσι και Άσσο κασετίνα να καίει τα δάχτυλά του πιο γρήγορα από τη σκέψη του.
Χαμένος μέσα στην ίδια του τη γνώση, προσπαθούσε να με πείσει πως η επανάσταση για να πετύχει, χρειάζεται πάντα έναν ηγέτη. Όχι απαραίτητα έναν «ηγέτη» με στέμμα ή εξουσία, αλλά έναν πεφωτισμένο αστό, όπως τον έλεγε, που να δείξει τον δρόμο στις μάζες που διψούν για αξιοπρέπεια, αλήθεια και αύριο.
Και αυτός ο ηγέτης, επέμενε, πρέπει να έχει τρία χαρίσματα:
1. Να έρχεται από το πουθενά.
2. Να μην έχει βλέψεις για χρήμα.
3. Να μιλάει και ο κόσμος να σωπαίνει.
Τότε τον κορόιδευα. Σήμερα υποκλίνομαι. Γιατί 40 χρόνια μετά, βλέπω αυτά τα τρία στο πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού.
Η Καρυστιανού δεν εμφανίστηκε σαν πολιτικός. Εμφανίστηκε σαν μάρτυρας εμπειρίας. Δεν στήθηκε απέναντι στο μικρόφωνο για να κατακτήσει τίτλους. Στήθηκε για να τους απογυμνώσει από την αξία που δεν δικαιούνται πια.
Μίλησε όχι με όρους ιδεολογίας, αλλά με τη γλώσσα της δικαίωσης. Δεν παρουσίασε πρόγραμμα, προσέφερε εξομολόγηση. Και αυτό, σε μια εποχή που οι πολιτικοί λόγοι θυμίζουν δελτία τύπου πολυεθνικής, είναι επανάσταση. Η συναισθηματική της αφήγηση έχει μεγαλύτερη δυναμική αλήθειας από 100 νομοσχέδια μαζί.
Δεν ήρθε να ιδρύσει κόμμα. Ήρθε να σπάσει τη λογική των κομμάτων. Γι’ αυτό και μίλησε για «κίνημα», ένα πολιτικό εργαλείο με ανθρώπινη ψυχή. Δεν πήγε απέναντι στα κόμματα. Πήγε απέναντι στο σύστημα εξουσίας που δεν ντρέπεται πια για τίποτα.
Ο λόγος της έχει θυμό αλλά δεν είναι οργισμένος. Έχει πόνο αλλά δεν κλαψουρίζει. Είναι καθαρτικός, όχι εκδικητικός. Και εκεί ακριβώς εδράζεται η δύναμή της: Δεν θέλει να τιμωρήσει τους ενόχους. Θέλει να επαναφέρει την αθωότητα.
Για πρώτη φορά ύστερα από καιρό, η Ελλάδα άκουσε κάποιον και συγκινήθηκε, όχι γιατί συμφώνησε, αλλά γιατί ένιωσε. Αυτό είναι το κεντρικό πολιτικό γεγονός του καιρού μας: Ότι μια γυναίκα χωρίς μηχανισμούς, χωρίς χορηγούς, χωρίς παρασκήνιο, κατάφερε να ανοίξει μια ρωγμή στον κυνισμό.
Ο κόσμος είναι κουρασμένος από ακροκεντρώους με γραβάτες που μιλούν για μεταρρυθμίσεις με ύφος τραπεζικού στελέχους. Αρρωσταίνει με παρηκμασμένους τεχνοκράτες που δεν μπορούν να χωρίσουν δύο γαϊδάρων άχυρα, μα χωρίζουν μια κοινωνία σε τάξεις, φυλές, προνόμια.
Η πολιτική σήμερα δεν χρειάζεται τεχνοκράτες. Χρειάζεται λυτρωτές. Και η Καρυστιανού δεν μιλάει σαν πολιτικός, μιλάει σαν λαϊκή ψυχή που αρνείται να πεθάνει.
Είναι η στιγμή να τελειώνουμε με την αισθητική της «ευπρέπειας» και του «καθωσπρεπισμού» που έντυσε τη σήψη με κοστούμι. Η Μαρία Καρυστιανού μπορεί να γίνει η αρχή μιας Ελλάδας που δεν ντρέπεται πια να είναι αληθινή.
Θα το κάνει; Θα σηκώσει το βάρος της υπόσχεσης που μόνη της δημιούργησε; Δεν το ξέρω.
Ξέρω μόνο πως η Ελλάδα διψάει να την πιστέψει. Όχι γιατί δεν έχει απογοητευτεί αρκετά,·αλλά γιατί δεν μπορεί να αντέξει κι άλλη προδοσία.
Και ξέρω ακόμα κάτι: Ο φοιτητής εκείνος από το «Αχ Μαρία» –δεν θα σας αποκαλύψω το όνομά του– είναι σήμερα διάσημος δικηγόρος. Δεν ξέρω αν πιστεύει ακόμα στα ίδια. Ξέρω όμως ότι εγώ τώρα τον πιστεύω.
Και αυτό, για έναν λαό, ίσως είναι η αρχή του τέλους του φόβου. Ίσως είναι η αρχή μιας νέας Ελλάδας.
*Της AWGMeta
