Συνέντευξη στον Λάμπρο Παπαδή
Σε μία περίοδο όπου η πολιτική αξιοπιστία δοκιμάζεται και η κοινωνική δυσαρέσκεια διογκώνεται, η πρώην αναπληρώτρια γραμματέας Επικοινωνίας του ΠΑΣΟΚ και επιλαχούσα βουλευτής του Κινήματος στην Ανατολική Αττική, Βάσια Αναστασίου, μιλά στην One Voice με καθαρό και αιχμηρό λόγο.
Αναλύει την πορεία του ΠΑΣΟΚ, ασκεί αυστηρή κριτική στη διακυβέρνηση της Ν.Δ., τοποθετείται για την ακρίβεια, τα εργασιακά, τις παρακολουθήσεις και τη διαχείριση των φυσικών καταστροφών, ενώ ταυτόχρονα σκιαγραφεί το όραμά της για ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που θέλει να ξαναγίνει πυλώνας αξιοπρέπειας και προοδευτικής αλλαγής. Μία συζήτηση που αγγίζει τον πυρήνα των σημερινών προκλήσεων και αναδεικνύει γιατί, για πολλούς πολίτες, η ανάγκη για μια νέα σοβαρή πολιτική πρόταση είναι πιο επιτακτική από ποτέ.
Το ΠΑΣΟΚ δείχνει σταθερή, αλλά αργή άνοδο. Έχει αποκτήσει ταυτότητα; Τι λείπει ακόμη πιστεύετε, κυρία Αναστασίου;
Το ΠΑΣΟΚ έχει ξαναβρεί τον χαρακτήρα του. Το βλέπω καθημερινά στις κουβέντες μου με τον κόσμο, στο πώς οι άνθρωποι μιλούν ξανά για το κόμμα, με μια ζεστασιά που είχε χαθεί για χρόνια. Μετά από μια δύσκολη περίοδο, ξαναστέκεται όρθιο, με καθαρή σοσιαλδημοκρατική ταυτότητα και με διάθεση να αγγίξει την καρδιά της κοινωνίας, εκεί όπου οι άνθρωποι παλεύουν, δουλεύουν, αγωνιούν, ελπίζουν.
Όμως, αυτό δεν αρκεί. Νιώθω πως πρέπει να ανοίξουμε ακόμη περισσότερο τις πόρτες μας. Συνάντησα τόσους ανθρώπους που έχουν ανάγκη να ακουστούν πραγματικά και ζητάνε να τους σεβαστεί η πολιτική. Και αυτήν την εμπιστοσύνη πρέπει να την κερδίσουμε ξανά, όχι με μεγάλες κουβέντες, αλλά με πράξεις.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η κυβέρνηση συχνά λειτουργεί με έπαρση, σαν να παίζει σε μια σκηνή που της ανήκει. Όμως, ο κόσμος δεν θέλει πια παραστάσεις. Γι’ αυτό, σήμερα, η σοβαρότητα, η εντιμότητα και η καθαρή φωνή είναι ίσως οι πιο επαναστατικές πράξεις που μπορεί να προσφέρει ένα κόμμα. Και το ΠΑΣΟΚ, αν μείνει σταθερό σε αυτόν τον δρόμο, μπορεί να γίνει ξανά ο φυσικός χώρος όσων περιμένουν κάτι καλύτερο από την πολιτική.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για εσάς σήμερα: Η διαφοροποίηση από τη Ν.Δ. ή η διεκδίκηση του προοδευτικού χώρου από τον ΣΥΡΙΖΑ;
Το ΠΑΣΟΚ έχει δική του ψυχή, δική του ιστορία και -κυρίως- δική του ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους που σήμερα νιώθουν πολιτικά άστεγοι.
Όταν συναντώ πολίτες και ακούω τη λέξη «απογοήτευση», δεν την ακούω τυπικά. Τη βλέπω στα μάτια τους. Γιατί η Ν.Δ. έχει κουράσει με την αλαζονεία της, με μια συμπεριφορά που θυμίζει περισσότερο «αυλή» παρά Δημοκρατία. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, με τα ατελείωτα εσωτερικά του, δείχνει να μην έχει πια δύναμη να εμπνεύσει. Κάπου ανάμεσα έχει δημιουργηθεί ένα τεράστιο κενό.
Εγώ βλέπω μια κοινωνία κουρασμένη από τοξικότητα και ψευτοδιλήμματα. Υπάρχει κόσμος που ψάχνει μια σοβαρή, καθαρή, προοδευτική πρόταση. Αυτή είναι η πρόκληση για το ΠΑΣΟΚ, να σταθούμε αυτόνομοι, αξιοπρεπείς και καθαροί. Δεν χρειάζεται να «κοιτάξουμε» ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Χρειάζεται να κοιτάξουμε τους πολίτες στα μάτια.
Έχει το ΠΑΣΟΚ επαρκή παρουσία στην καθημερινότητα των πολιτών; Λείπει κάτι και αν ναι, τι;
Με την επικοινωνία που έχω με τον κόσμο καθημερινά, η αντίληψη που έχω είναι ότι, ο κόσμος πια δεν θέλει να δει πολιτικούς να του μιλάνε από ύψος. Θα σας πω κάτι που το λέω συχνά: Η πολιτική δεν κερδίζεται στα στούντιο, κερδίζεται στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών, στα καφενεία, στα ΚΑΠΗ, στα εργοστάσια, στα μικρά μαγαζιά που παλεύουν να πληρώσουν ρεύμα και ενοίκιο.
Το ΠΑΣΟΚ έχει κάνει βήματα. Αλλά πιστεύω βαθιά ότι, πρέπει να κατέβουμε ακόμη πιο χαμηλά και να είμαστε κοντά τους, όχι μόνο προεκλογικά, αλλά κάθε μέρα. Γιατί η Ν.Δ. έχει φτιάξει ένα κράτος που λειτουργεί σαν να μοιράζει χάρες, όχι σαν να υπηρετεί. Οι πολίτες δεν ζητούν ρουσφέτια, ζητούν δικαιοσύνη. Σαν ΠΑΣΟΚ πρέπει, λοιπόν, να είμαστε εκεί, σαν άνθρωποι που καταλαβαίνουμε τι σημαίνει να ζεις με την αγωνία του λογαριασμού, του ενοικίου, της ασφάλειας, της εργασίας. Εκεί χτίζεται η πολιτική αλλαγή.
Πάμε στην υπόθεση των παρακολουθήσεων. Έχει λογοδοτήσει η κυβέρνηση; Πρέπει το ΠΑΣΟΚ να επιμείνει;
Η υπόθεση των παρακολουθήσεων δεν είναι σκάνδαλο που «κάποια στιγμή θα ξεχαστεί». Είναι ντροπή για τη χώρα. Και όσο προσπαθεί η κυβέρνηση να το παρουσιάσει σαν ένα κακόγουστο επεισόδιο που «έκλεισε», τόσο περισσότερο δείχνει τον φόβο της απέναντι στην αλήθεια.
Υπάρχουν χώρες στην Ευρώπη όπου θα είχε πέσει κυβέρνηση για πολύ λιγότερα. Εδώ, όμως, η Ν.Δ. κάνει σαν να μην έγινε τίποτα. Σαν να είναι φυσιολογικό να παρακολουθείται ο αρχηγός ενός κόμματος, δημοσιογράφοι, στρατιωτικοί. Δεν είναι φυσιολογικό. Είναι επικίνδυνο. Το ΠΑΣΟΚ έχει υποχρέωση να επιμείνει. Όχι από πείσμα, αλλά από καθήκον. Γιατί αν χαθεί το Κράτος Δικαίου, μετά χάνεται και η κοινωνική δικαιοσύνη.
Στα εργασιακά και τους μισθούς, ποιο είναι το διακύβευμα; Βαδίζουμε προς τη σωστή κατεύθυνση;
Αν ρωτήσετε τους νέους σήμερα ποιο είναι το όνειρό τους, οι περισσότεροι θα σας πουν «να φύγω». Αυτό, για εμένα, είναι η μεγαλύτερη ήττα μιας χώρας. Και είναι η απόδειξη ότι, κάτι δεν πάει καλά. Μισθοί που δεν φτάνουν, ανασφάλεια που δεν τελειώνει, ωράρια που θυμίζουν δεκαετίες πίσω. Η Ν.Δ. το ονομάζει «ευελιξία». Εγώ το λέω εξάντληση.
Το διακύβευμα της Σοσιαλδημοκρατίας σήμερα είναι να ξαναδώσει αξία στην ίδια τη ζωή του εργαζόμενου. Ο μισθός δεν είναι νούμερο. Είναι το αν μπορείς να κάνεις οικογένεια, αν μπορείς να πληρώσεις σπίτι, αν μπορείς να ζήσεις με αξιοπρέπεια.
Η Ελλάδα σήμερα είναι σε λάθος κατεύθυνση, καθώς ακολουθεί το μοντέλο που ευνοεί τους λίγους. Το ΠΑΣΟΚ έχει ξεκάθαρη θέση: Ισχυρές συλλογικές συμβάσεις, δίκαιες αυξήσεις μισθών, προστασία στο ωράριο, σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Όχι εργαλειακή αντιμετώπιση του εργαζόμενου σαν «κόστος».
Με την πόλωση Ν.Δ. – ΣΥΡΙΖΑ, ποιες είναι οι πραγματικές προϋποθέσεις κυβερνητικής συνεργασίας;
Δεν υπάρχει συνεργασία χωρίς αρχές. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να συνεργαστεί με πολιτικές που φθείρουν τη χώρα ή με πρόσωπα ταυτισμένα με αλαζονεία και αδιαφάνεια. Δεν μπορούμε να νομιμοποιήσουμε μοντέλα εξουσίας χτισμένα πάνω στη διαπλοκή. Η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει αποδείξει ότι, αντιλαμβάνεται την εξουσία ως προσωπικό της κτήμα. Με τον ΣΥΡΙΖΑ, επίσης, δεν υπάρχει κοινός τόπος χωρίς σοβαρότητα, σταθερότητα και σαφήνεια. Το ΠΑΣΟΚ δεν θα γίνει συμπλήρωμα κανενός. Η αξιοπρέπεια δεν ανταλλάσσεται.
Οι πολίτες συχνά νιώθουν ότι, το πολιτικό σύστημα είναι μακριά από την πραγματικότητα. Τι πρέπει να αλλάξει;
Όταν η πολιτική απομακρύνεται από τη ζωή των ανθρώπων, χάνει κάθε νόημα. Στην Ανατολική Αττική το βλέπω ξεκάθαρα: Δεν έχουμε νοσοκομείο, δεν έχουμε επαρκή συγκοινωνία, δεν έχουμε επαρκή αστυνόμευση. Καίγεται η περιοχή μας κάθε καλοκαίρι και κάθε φορά ακούμε υποσχέσεις που δεν γίνονται ποτέ πράξη… Πώς να μην νιώθει ο κόσμος εγκαταλελειμμένος όταν η κυβέρνηση θυμάται την περιοχή μόνο όταν θέλει ψήφους; Η πολιτική πρέπει να επιστρέψει εκεί όπου χτυπά η καρδιά της κοινωνίας. Αυτό προσπαθώ κι εγώ προσωπικά: Να είμαι εκεί όπου «πονάει» ο κόσμος, όχι εκεί όπου βγάζεις καλές φωτογραφίες.
Πώς κρίνετε τη διαχείριση των πρόσφατων φυσικών καταστροφών; Είναι προετοιμασμένο το κράτος;
Ειλικρινά, πιστεύω πως το κράτος δεν είναι προετοιμασμένο για τίποτα. Κι αυτό που με εξοργίζει περισσότερο είναι όχι η ανεπάρκεια, αλλά το ότι η κυβέρνηση λειτουργεί σαν επικοινωνιακό επιτελείο, όχι σαν κράτος. Όλα γίνονται για την εικόνα, για το πλάνο της κάμερας, για να βγει μια ωραία δήλωση. Στην πράξη, όμως, τα 13 Περιφερειακά Κέντρα Πολιτικής Προστασίας έμειναν στα χαρτιά, οι καθαρισμοί δεν έγιναν ποτέ, οι αντιπυρικές ζώνες ξεχάστηκαν, και όταν ξεσπάσει κρίση, οι πολίτες μένουν μόνοι τους.
Η πολιτική προστασία δεν είναι σύνθημα, είναι ευθύνη και εδώ η Ν.Δ. απέτυχε παταγωδώς. Η χώρα χρειάζεται σοβαρή πρόληψη: Καθαρισμούς, σχέδιο, εξοπλισμό, εκπαίδευση, διαφάνεια και πραγματικά λειτουργικά κέντρα. Όχι άλλα «θα» και φωτογραφίες μπροστά σε χάρτες.
Κάθε χρόνο η κυβέρνηση της Ν.Δ. παρουσιάζει ένα αφήγημα «ετοιμότητας» που καταρρέει με την πρώτη φλόγα ή την πρώτη βροχή. Χρειαζόμαστε ριζική αλλαγή, όχι ακόμη ένα επικοινωνιακό λίφτινγκ. Ο πολίτης δεν μπορεί να ζει με την αγωνία ότι, πρέπει απλώς να σταθεί τυχερός για να μην καεί κάθε καλοκαίρι ή να μην πνιγεί κάθε χειμώνα.
Η ακρίβεια πιέζει ασφυκτικά. Ποια πρέπει να είναι η στάση του ΠΑΣΟΚ;
Η ακρίβεια δεν είναι στατιστικό μέγεθος. Είναι οι οικογένειες που κόβουν από παντού, είναι οι ηλικιωμένοι που αφήνουν πίσω φάρμακα γιατί δεν φτάνει η σύνταξη, είναι η μάνα που ψάχνει προσφορές για γάλα.
Ζω σε μια περιοχή όπου βλέπω τη δυσκολία κάθε μέρα. Και, ειλικρινά, με θυμώνει όταν ακούω την κυβέρνηση να μιλάει για «ισχυρή ανάπτυξη». Ανάπτυξη για ποιους; Οι τιμές ανεβαίνουν ανεξέλεγκτα και η κυβέρνηση δείχνει μια απίστευτη ανοχή, σαν να θεωρεί φυσιολογικό να κερδίζουν κάποιοι εις βάρος όλων μας. Αρνείται να ελέγξει την αισχροκέρδεια, αρνείται να ενισχύσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, αρνείται ακόμη και την απλή λογική: Ότι, όταν κάτι κοστίζει 15 φορές παραπάνω από το χωράφι στο ράφι, υπάρχει πρόβλημα. Και την ίδια ώρα η κυβέρνηση πανηγυρίζει με στατιστικούς μέσους όρους που δεν αγγίζουν κανέναν και έχει αφήσει την αγορά ανεξέλεγκτη.
Το ΠΑΣΟΚ έχει καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις: Ενιαία Αρχή Καταναλωτή, σοβαρή στελέχωση της Επιτροπής Ανταγωνισμού, φορολογική δικαιοσύνη, πραγματικός έλεγχος στην αγορά, μείωση ΦΠΑ στα βασικά είδη. Δεν χρειάζονται μαγικά, χρειάζεται πολιτική βούληση. Και, δυστυχώς, η Ν.Δ. έχει δείξει ότι δεν την έχει.
Πώς οραματίζεστε το ΠΑΣΟΚ της επόμενης πενταετίας; Τι θέλετε να αφήσει πίσω του;
Το ΠΑΣΟΚ της επόμενης πενταετίας το βλέπω σαν έναν χώρο που συνδυάζει το συναίσθημα της Ιστορίας με τη δύναμη της ανανέωσης. Οραματίζομαι ένα ΠΑΣΟΚ που ξαναμπαίνει στα σπίτια, στις ζωές και στις αγωνίες των ανθρώπων. Ένα κόμμα που δεν φοβάται να συγκρουστεί με συμφέροντα, που μιλάει καθαρά, που υπερασπίζεται τον εργαζόμενο, τον μικρομεσαίο, τον νέο που θέλει να μείνει στη χώρα του. Που δεν απολογείται για την ιστορία του, αλλά την τιμά με σύγχρονες λύσεις.
Θέλω ένα ΠΑΣΟΚ που θα αφήσει πίσω του πραγματική αλλαγή: Δουλειές που πληρώνουν, δημόσια Υγεία που δεν σε ταλαιπωρεί, περιβάλλον που δεν καταστρέφεται, κράτος που λειτουργεί χωρίς εξυπηρετήσεις για λίγους.
Και πάνω από όλα, θέλω ένα ΠΑΣΟΚ που θα δώσει ξανά στους ανθρώπους την αίσθηση ότι, η πολιτική μπορεί να είναι ανθρώπινη, έντιμη και χρήσιμη. Γιατί, απέναντι σε μια κυβέρνηση που δείχνει πιο πολύ ενδιαφέρον για την εικόνα της παρά για τους πολίτες της, το πραγματικά επαναστατικό είναι να μιλήσουμε τη γλώσσα της αλήθειας.
Πηγή: Κυριακάτικη One VOICE
