Ένα πολιτικό σχέδιο που μοιάζει περισσότερο με ωμή συναλλαγή παρά με διπλωματική πρωτοβουλία φαίνεται να επανέρχεται στο προσκήνιο από την πλευρά της Ουάσινγκτον. Σύμφωνα με πληροφορίες, Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν συζητήσει το ενδεχόμενο εφάπαξ χρηματικών πληρωμών προς τους κατοίκους της Γροιλανδία, σε μια προσπάθεια να ανοίξει ο δρόμος για την απόκτηση του νησιού από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τα ποσά που φέρονται να έπεσαν στο τραπέζι —από 10.000 έως και 100.000 δολάρια ανά κάτοικο— αποκαλύπτουν τη λογική πίσω από το σχέδιο: μια οικονομική «δελεαστική» πρόταση προς έναν πληθυσμό μόλις 57.000 ανθρώπων, με στόχο να καμφθούν πολιτικές και θεσμικές αντιστάσεις. Πρόκειται για μια προσέγγιση που θυμίζει περισσότερο εξαγορά παρά διακρατική συμφωνία, προκαλώντας εύλογα ερωτήματα για το πώς αντιλαμβάνεται ο Ντόναλντ Τραμπ τη διεθνή πολιτική.
Δεν είναι τυχαίο ότι επτά ευρωπαϊκές χώρες, με πρώτη τη Δανία, έσπευσαν να ξεκαθαρίσουν πως μόνο η Κοπεγχάγη και η Νουούκ έχουν λόγο για το μέλλον του νησιού. Η κοινή τους δήλωση λειτουργεί ως πολιτικό ανάχωμα απέναντι σε μια λογική που αντιμετωπίζει εδάφη και λαούς ως γεωστρατηγικά «assets».
Το ενδιαφέρον του Τραμπ για τη Γροιλανδία δεν είναι καινούργιο. Η γεωγραφική της θέση στην Αρκτική, οι δυνατότητες έγκαιρης πυραυλικής προειδοποίησης, αλλά και οι πλούσιοι φυσικοί πόροι που αποκαλύπτονται λόγω της κλιματικής αλλαγής, την καθιστούν κομβικό σημείο στον ανταγωνισμό ΗΠΑ–Ρωσίας–Κίνας. Η αμερικανική παρουσία στη βάση Pituffik (πρώην Thule) εδώ και δεκαετίες το αποδεικνύει.
Ωστόσο, άλλο η στρατηγική συνεργασία και άλλο η πολιτική πίεση μέσω χρημάτων και υπαινιγμών στρατιωτικής ισχύος. Σε μια περίοδο διεθνούς αστάθειας, το σχέδιο Τραμπ για τη Γροιλανδία μοιάζει λιγότερο με όραμα ασφάλειας και περισσότερο με επικίνδυνο πείραμα ισχύος —ένα πείραμα που δοκιμάζει τα όρια της διεθνούς νομιμότητας και της ευρωπαϊκής ανοχής.
