Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ο Αντόνιο Κόστα, η Ρομπέρτα Μέτσολα, η Κάγια Κάλας… Η συλλογική ηγεσία της συλλογικής Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεχίζει να διευρύνει, να επεκτείνει, να αφήνει το θλιβερό και μυωπικό αποτύπωμα της παρέμβασής της σε επίπεδο επηρεασμού και διαμόρφωσης των διεθνών εξελίξεων και στο μέτωπο της Γροιλανδίας, απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και εισπράττοντας τη χλεύη και τις ειρωνείες της Ρωσίας του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα από διαδοχικές, αχρείαστες, ανεξήγητες και αψυχολόγητες διευρύνσεις των κρατών-μελών, που επέτρεψαν να ενταχθούν στην κοινή ευρωπαϊκή οικογένεια εθνοτικές οντότητες με συμβατές, μη συμβιωτικές με τον ηθικό κώδικα και την αξιακή, ιστορική κληρονομιά της γηραιάς ηπείρου, η ενωμένη Ευρώπη εξασθένησε δραματικά τα τελευταία χρόνια σε επίπεδο δυνατότητας επηρεασμού των πολιτικών εξελίξεων.
Στο μέτωπο της Γροιλανδίας περιορίζεται και πάλι σε ρόλο κομπάρσου. Όπως άλλωστε σε τόσα άλλα…
