Ο Λεβαδειακός έχει πάψει εδώ και καιρό να αντιμετωπίζεται ως «ευχάριστη έκπληξη». Με κάθε αγωνιστική δείχνει πως πρόκειται για ομάδα με σαφές πλάνο, αγωνιστική ταυτότητα και –κυρίως– συνέπεια.
Η νίκη στο Αγρίνιο δεν ήρθε απλώς για να προστεθεί στη βαθμολογική συγκομιδή. Ήρθε για να επιβεβαιώσει ότι οι Βοιωτοί βρίσκονται σε φάση σταθερής ανόδου, την ώρα που ομάδες με σαφώς μεγαλύτερο βάρος φανέλας παλεύουν με τα δικά τους αδιέξοδα.
Όταν ακόμη και τα ψυχρά μαθηματικά αρχίζουν να «γέρνουν» υπέρ του Λεβαδειακού, τότε το ζήτημα παύει να είναι θεωρητικό. Το μομέντουμ είναι με το μέρος του. Η εικόνα του στο γήπεδο πείθει. Και το σημαντικότερο: δεν δείχνει ομάδα που παίζει πάνω από τις δυνατότητές της, αλλά ομάδα που ξέρει ακριβώς τι κάνει.
Απέναντί του, ο Παναθηναϊκός παραμένει σε μια μεταβατική κατάσταση. Έχει χρόνο, έχει παιχνίδι λιγότερο, αλλά δεν έχει ακόμη βρει ρυθμό που να εμπνέει σιγουριά. Και στο ποδόσφαιρο, η δυναμική μετρά συχνά περισσότερο από τους αριθμούς.
Η σεζόν έχει δρόμο. Όμως πλέον κανείς δεν μπορεί να αγνοεί τον Λεβαδειακό. Όχι ως «παρείσακτο» στη συζήτηση της τετράδας — αλλά ως ομάδα που μπήκε σε αυτή με το σπαθί της.
Και όταν μια ομάδα παίζει χωρίς φόβο και χωρίς πρέπει, γίνεται πάντα πιο επικίνδυνη από εκείνες που κουβαλούν την πίεση της υποχρέωσης.
