Η Λεωφόρος Αμαλίας περνά μπροστά από το υπουργείο Τουρισμού. Είναι διπλής κατεύθυνσης, έχει φανάρια, κανόνες και —θεωρητικά— ισχύει για όλους το ίδιο. Όχι όμως πάντα. Γιατί αν κάτι δεν βολεύει μια υπουργό, εδώ δεν αλλάζει η διαδρομή· αλλάζει ο νόμος. Οπότε, εύλογα αναρωτιέται κανείς: μήπως να την κάνουμε μονόδρομο; Να τελειώνουμε. Άλλωστε, στο επιτελικό κράτος, ό,τι εμποδίζει την προσωπική διευκόλυνση μετατρέπεται σε θεσμική ρύθμιση.
Κάπως έτσι εμφανίστηκε, από το πουθενά, τροπολογία για την επιμέλεια ανήλικων τέκνων. Όχι σε νομοσχέδιο Δικαιοσύνης. Όχι μετά από διαβούλευση. Αλλά «κολλημένη» μέσα σε άσχετο νομοσχέδιο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με τη σφραγίδα του κατεπείγοντος.
Η διάταξη δίνει τη δυνατότητα σε γονέα που διαφωνεί με πρωτόδικη απόφαση να επαναφέρει την ίδια υπόθεση ξανά στο ίδιο δικαστήριο — ακόμη κι αν αυτή εκκρεμεί ήδη σε δεύτερο βαθμό. Δηλαδή, αν δεν σου άρεσε το αποτέλεσμα, πατάς reset.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, πρώτη που έκανε χρήση της ρύθμισης ήταν η ίδια η υπουργός Τουρισμού, Όλγα Κεφαλογιάννη. Λίγες μόλις ημέρες μετά από δικαστική απόφαση που δεν της έδινε αποκλειστική επιμέλεια των παιδιών της. Ο νόμος που το επιτρέπει φέρει και τη δική της υπογραφή.
Καμία απόσταση. Καμία αναμονή. Καμία ντροπή.
Δεν πρόκειται για θεσμική μεταρρύθμιση. Πρόκειται για καθαρή, ωμή προσαρμογή του κράτους στις προσωπικές ανάγκες ενός μέλους της κυβέρνησης.
Όταν οι νόμοι γράφονται για να εξυπηρετούν ανοιχτές δικαστικές διαμάχες υπουργών, τότε δεν μιλάμε για κράτος δικαίου. Μιλάμε για κράτος ειδικής μεταχείρισης.
Σήμερα αλλάζει ο νόμος για την κ. Κεφαλογιάννη. Αύριο για ποιον; Για όποιον έχει υπουργικό γραφείο, πολιτική κάλυψη και το σωστό χαρτί προς υπογραφή.
Γιατί όταν η Δικαιοσύνη ξαναγράφεται μέχρι να «βολέψει», τότε το πρόβλημα δεν είναι οικογενειακό. Είναι καθεστωτικό.
