Το ΠΑΣΟΚ της ηγεσίας Ανδρουλάκη καταρρέει μεθοδικά, αλλά στην Χαριλάου Τρικούπη επιμένουν να παριστάνουν τους έκπληκτους. Όλοι φταίνε, εκτός από αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις. Οι δημοσκοπήσεις είναι «στημένες», τα στελέχη «υπονομευτές», η κοινωνία «αχάριστη». Η αυτοκριτική παραμένει άγνωστη λέξη.
Η εικόνα του κόμματος είναι αυτή ενός μηχανισμού χωρίς κέντρο βάρους: διαφορετικές γραμμές, αντικρουόμενες δηλώσεις, προσωπικές στρατηγικές που βαφτίζονται πολιτική. Κανείς δεν συντονίζει, κανείς δεν επιβάλλει κατεύθυνση. Το επεισόδιο Τζεδάκη, με την επίθεση στον Χάρη Δούκα, δεν δείχνει πυγμή· δείχνει απελπισία. Ένα άγνωστο στέλεχος αναβαθμίζεται τεχνητά για να δοθεί η ψευδαίσθηση εσωτερικού ελέγχου, την ώρα που το κόμμα παλεύει για μονοψήφια ποσοστά και για την τρίτη θέση.
Η ιστορία θυμίζει έντονα τον ΣΥΡΙΖΑ πριν την κατάρρευση: άρνηση της πραγματικότητας, εχθροποίηση της κριτικής, πειθαρχικά ως υποκατάστατο στρατηγικής. Οι μεγαλόστομοι στόχοι περί «πρώτης θέσης» ακούγονται σχεδόν ειρωνικοί, ειδικά μπροστά σε ένα πολιτικό τοπίο που αλλάζει.
Το ΠΑΣΟΚ δεν ηττάται από αντιπάλους. Υπονομεύεται από την ίδια του την ηγεσία, που προτιμά τις δικαιολογίες από την αλήθεια. Και αυτό, στην πολιτική, πληρώνεται πάντα ακριβά.
