Η συζήτηση για την ανάπτυξη γερμανικών πυρηνικών όπλων αποκαλύπτει τη θεσμική σύγχυση των Βρυξελλών και την επικίνδυνη απώλεια ιστορικής μνήμης, σε μια Ένωση που μοιάζει να παίζει με τη φωτιά και τη γεωπολιτική ανευθυνότητα.
Υπάρχουν και όρια, θα έλεγε κάποιος. Φαίνεται, ωστόσο, ότι στην παραζάλη που βρίσκεται η λεγόμενη γραφειοκρατία των Βρυξελλών -με την αβίαστη και αυταπόδεικτη υστέρηση της ποιότητας των σημερινών πολιτικών ηγεσιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης- οι έννοιες έχουν χάσει τη βαθύτερη σημασία και το περιεχόμενό τους.
Πρόσφατα, ο Γερμανός καγκελάριος, Φρίντριχ Μερτς, άνοιξε την απαγορευμένη κουβέντα για την προοπτική να αναπτύξει το Βερολίνο τα δικά του πυρηνικά όπλα, σε συνεργασία και με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους εταίρους, ώστε να θωρακιστεί καλύτερα απέναντι σε μελλοντικές απειλές και την ίδια στιγμή να θωρακίσει την ενωμένη Ευρώπη στο σύνολό της.
Για να καταλαβαινόμαστε, η χώρα που (δύο φορές που είχε τη σχετική δυνατότητα λόγω της στρατιωτικής της υπεροπλίας) προκάλεσε δύο παγκοσμίους πολέμους που οδήγησαν την ανθρωπότητα σε αιματοκύλισμα, διεκδικεί σήμερα να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, σε συνέχεια του επανεξοπλισμού της, με πρόφαση τη βάρβαρη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και ενώ επί πολλές δεκαετίες, μετά την ήττα της στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, βρισκόταν σε άτυπο εμπάργκο και επιτήρηση από την υπόλοιπη διεθνή κοινότητα αναφορικά με τους στρατιωτικούς της εξοπλισμούς.
Τα πυρηνικά αποτελούν τη λεπτή κόκκινη γραμμή που δεν μπορούν να ανεχθούν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες για τη Γερμανία. Οι κοινωνίες των ευρωπαϊκών χωρών, οι οποίες διατηρούν ιστορική, ηθική και συνειδησιακή μνήμη, σε αντίθεση με την απάθεια, με την ευλυγισία, με τη λήθη των πολιτικών ηγετών της σημερινής ενωμένης Ευρώπης.
Η Ιστορία κοντοστέκεται και ανατριχιάζει με τη σχετική συζήτηση που βρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη αναφορικά με τη Γερμανία και τα… πυρηνικά της. Χωρίς αμφιβολία, η κρίση της θα είναι πολύ αυστηρή για τη σημερινή… παιδική χαρά των Βρυξελλών.
