Η ισπανική διαιτησία φαίνεται πως μπαίνει σε μια νέα, σαφώς πιο απαιτητική εποχή. Η επιλογή της La Liga να αυξήσει την πίεση στους διαιτητές δεν αφορά μόνο τα λάθη, αλλά κυρίως τη φιλοσοφία με την οποία σφυρίζεται το παιχνίδι. Το μήνυμα είναι απλό: ο διαιτητής οφείλει να αποφασίζει μόνος του και να μην περιμένει διαρκώς τη «σωτηρία» της οθόνης.
Η αυστηρή γραμμή που χαράσσεται –με τιμωρίες για όσους χρειάζονται επανειλημμένα βοήθεια από το VAR– δείχνει πως η διοργανώτρια αρχή θέλει να επαναφέρει την ευθύνη εκεί όπου παραδοσιακά ανήκει: στο γήπεδο. Δεν πρόκειται απλώς για πειθαρχικά μέτρα, αλλά για μια προσπάθεια να αποκατασταθεί η αξιοπιστία της διαιτησίας και να περιοριστεί η αίσθηση ότι όλα κρίνονται εκ των υστέρων.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και το «μήνυμα» προς τους διαιτητές VAR. Η απροθυμία παρέμβασης σε κρίσιμες φάσεις, για λόγους συναδελφικής προστασίας, θεωρείται πλέον σοβαρό πρόβλημα. Η ισπανική ομοσπονδία δείχνει αποφασισμένη να κόψει αυτή τη νοοτροπία, επιβραβεύοντας την καθαρή απόφαση και όχι τη σιωπή.
Το μεγάλο ερώτημα, βέβαια, είναι αν ένα τέτοιο μοντέλο θα μπορούσε να σταθεί στην Ελλάδα. Σε ένα πρωτάθλημα όπου η διαιτησία παραμένει διαρκώς στο επίκεντρο της αμφισβήτησης, η αυστηροποίηση χωρίς σταθερούς και ξεκάθαρους κανόνες θα μπορούσε να οδηγήσει σε περισσότερη ένταση αντί για βελτίωση. Χωρίς θεσμική ανεξαρτησία και ίση μεταχείριση, κάθε «ψυγείο» κινδυνεύει να εκληφθεί ως επιλεκτική τιμωρία.
Ωστόσο, ως ιδέα, η κατεύθυνση που ακολουθεί η La Liga έχει ενδιαφέρον. Θέτει ξανά στο προσκήνιο την ευθύνη του ανθρώπινου παράγοντα και υπενθυμίζει ότι το VAR είναι βοήθημα, όχι άλλοθι. Αν κάτι τέτοιο εφαρμοζόταν με συνέπεια και διαφάνεια, ίσως να ήταν ένα βήμα μπροστά και για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Το ερώτημα δεν είναι αν αντέχουμε λιγότερο VAR, αλλά αν είμαστε έτοιμοι για περισσότερη ευθύνη.
