Ο Κυρ. Μητσοτάκης επιχειρεί να δώσει ένα πολιτικό σόου με τη Συνταγματική Αναθεώρηση, στοχεύοντας να εγκλωβίσει το ΠΑΣΟΚ, να διχάσει εσωκομματικά την ηγεσία του και να προσελκύσει κεντρώους ψηφοφόρους.
Με έναν ακόμα πολιτικό τακτικισμό και στόχο την αύξηση της πίεσης στο ΠΑΣΟΚ επιχείρησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να εισαγάγει τη Συνταγματική Αναθεώρηση στην πολιτική ατζέντα. Ο πρωθυπουργός επιδιώκει να εγκλωβίσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στον βωμό των συναινέσεων και στα άρθρα που έχει εκδηλωθεί κατ’ αρχήν και κατ’ αρχάς θετικά, σε μια αναγκαστική συνταγματική συμφωνία, αποβλέποντας είτε να δημιουργήσει το υπόστρωμα ευρύτερης συνεργασίας με φόντο τις επόμενες εκλογές είτε να του μεγεθύνει το πρόβλημα -όπως προκύπτει βάσει δημοσκοπήσεων-, εκθέτοντάς το στους κεντρώους ψηφοφόρους και μεγαλώνοντας το εσωκομματικό χάσμα ενόψει Συνεδρίου. Στη Χαριλάου Τρικούπη, από την άλλη, διαβλέποντας τον σκοπό Μητσοτάκη, ξεκαθαρίζουν πως θα καταθέσουν τη δική τους πρόταση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση και οχυρώνονται πίσω από τη γραμμή της επόμενης, Αναθεωρητικής Βουλής, στην οποία θεωρούν πως θα έχουν ανατραπεί τα σημερινά κοινοβουλευτικά δεδομένα που ευνοούν τη Ν.Δ.
Σε δύο φάσεις, στο διάγγελμα για τη Συνταγματική Αναθεώρηση και στη συνέντευξη στον ΣΚΑΪ, ο Κυρ. Μητσοτάκης εξέθεσε με σαφήνεια την πολιτική επιδίωξή του στήνοντας την παγίδα στους αντιπάλους του. Κατ’ αρχάς, έθεσε το πλαίσιο δημοσιοποιώντας τις βασικές αλλαγές που θέλει, στα «κλασικά» άρθρα 16 και 86 αλλά και σε αυτά που αφορούν δομικές μεταβολές, όπως στην άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και στη σύνδεση της δημοσιονομικής σταθερότητας με το Σύνταγμα, κάνοντας παράλληλα λόγο για ανάγκη συναίνεσης και πολιτικής συνεννόησης. Το μήνυμα, βέβαια, περιείχε αντιφάσεις από τη στιγμή που τόσο ο ίδιος όσο και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης συνόδευσαν τις προτροπές με χαρακτηρισμούς «λαϊκιστές», «έμπορους ελπίδας», «αυτούς που είπαν “λεφτά υπάρχουν”», «τους υπέρμαχους του “δώσ’ τα όλα” του 80».
Και για να είναι ακόμα πιο ξεκάθαρος στις προθέσεις του έναντι των κομμάτων της αντιπολίτευσης, συμπλήρωσε με τη συνέντευξη στον Αλ. Παπαχελά. «Είναι μία ευκαιρία τα κόμματα να τοποθετηθούν επί της ουσίας των προτάσεών μας», είπε για να αυξήσει την πίεση κυρίως στο ΠΑΣΟΚ, αναφέροντας μάλιστα τις δομικές αλλαγές με τη σύνδεση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων με την αξιολόγηση, και τη συμπερίληψη της διάταξης για τη δημοσιονομική σταθερότητα στο Σύνταγμα «ώστε να μην επιστρέψουμε ποτέ πια στην εποχή των ελλειμμάτων που οδήγησαν στη χρεοκοπία της χώρας».
Ωστόσο, την απόπειρα εισπήδησης στα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ επιβεβαίωσε με άλλη αποστροφή του στην ίδια συνέντευξη απαντώντας στο ερώτημα τι θα κάνει αν δεν εξασφαλίσει αυτοδυναμία. Ξορκίζοντας αυτό το ενδεχόμενο και εκβιάζοντας και πάλι με τα γνωστά περί «σταθερότητας», άφησε για πρώτη φορά ανοιχτό το ενδεχόμενο συμμαχικής κυβέρνησης, προκειμένου να μην ταλαιπωρηθεί η χώρα από διπλές και πλέον κάλπες. «Αυτό το ερώτημα έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον όχι για μας, έχει να το κάνετε σε αυτούς που λένε “εγώ δεν θέλω τον Μητσοτάκη”, αλλά δεν λένε και τι θέλουν. Αυτοί πρέπει να απαντήσουν. Θέλουν να συνεργαστούν; Το ΠΑΣΟΚ θέλει να πάει και να κάνει αριστερή συμμαχία με κόμματα, όπως κάποιοι μπορεί να εισηγούνται, να κάνουν μέτωπο;».
Η αναφορά Μητσοτάκη σε ένα από τα μείζονα θέματα που απασχολεί το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ είχε σαφή στόχευση. Αφενός, δείχνοντας τον δήμαρχο Αθηναίων, Χάρη Δούκα, που έχει ζητήσει συνεδριακή απόφαση για τη μη συνεργασία με τη Ν.Δ., να μεγαλώσει το χάσμα ανάμεσα στα «πράσινα» στελέχη στον δρόμο για το συνέδριο του κόμματος. Αφετέρου να κλείσει το μάτι στους κεντρώους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, «τραβώντας» τους από τώρα στη Νέα Δημοκρατία, εκθέτοντας τη Χαρ. Τρικούπη με το να τη συνδέσει στις αέναες προσπάθειες συγκρότησης προοδευτικού μετώπου.
Έτσι, στο ΠΑΣΟΚ καλύπτονται προς ώρας στη γραμμή του βουλευτή Επικρατείας του κινήματος Παναγιώτη Δουδωνή και του εκπροσώπου Κώστα Τσουκαλά, που λέει ότι «θα συμμετάσχουμε στη σχετική συζήτηση από τη δική μας αφετηρία και με σκοπό να διαμορφωθούν οι σχετικές ρυθμίσεις και οι σχετικές υπερπλειοψηφίες στη δεύτερη, τη λεγόμενη Αναθεωρητική Βουλή κατά τις προβλέψεις του ίδιου του Συντάγματος».
