Η Μονακό δεν περνά απλώς μια κακή αγωνιστική περίοδο. Περνά κρίση. Και μάλιστα από αυτές που δεν λύνονται με ένα τάιμ άουτ, μια αλλαγή τακτικής ή ένα μεγάλο διπλό.
Όταν μια ομάδα εμφανίζεται να χάνει έδαφος στην Euroleague, συνήθως ψάχνεις τα λάθη στο παρκέ. Εδώ όμως η εξήγηση φαίνεται να είναι πιο απλή και πιο ωμή: οι άνθρωποι που παίζουν και δουλεύουν για την ομάδα φέρονται να είναι απλήρωτοι. Και αυτό, όσο κι αν κάποιοι το βαφτίζουν «προσωρινή δυσκολία», είναι το πιο γρήγορο μονοπάτι προς τη διάλυση.
Το ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι οι παίκτες φαίνεται να σκέφτονται αποχή από προπονήσεις. Δηλαδή το σημείο που δεν μιλάμε πια για γκρίνια, αλλά για ρήξη. Σε μια τόσο κρίσιμη φάση της σεζόν, αυτό ισοδυναμεί με αυτοκαταστροφή.
Ο Βασίλης Σπανούλης, που πήγε εκεί για να οδηγήσει ένα φιλόδοξο πρότζεκτ, βρίσκεται ξαφνικά μπροστά σε ένα σκηνικό που θυμίζει περισσότερο οργανισμό υπό διάλυση παρά ομάδα κορυφής. Και το πιο ειρωνικό; Όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν σύλλογο που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί το “glamour” και τη σταθερότητα.
Η Μονακό μπορεί να χάσει παιχνίδια. Αλλά αν χάσει την αξιοπιστία της, τότε δεν θα χάσει απλώς μια χρονιά. Θα χάσει το ίδιο της το μέλλον.
