Γράφει ο Άκης Λιάντζουρας*
Τέσσερα χρόνια χωρίς αλκοόλ. Όχι detox, όχι «νέα ζωή», όχι Instagram εξομολόγηση με λεμόνια και yoga. Απλώς σταμάτησα να πίνω γιατί βαρέθηκα να ξυπνάω με το κεφάλι βαρύ και το μυαλό άδειο, σαν browser με 47 tabs ανοιχτά και κανένα χρήσιμο. Και τις κόρες μου να με κοιτάζουν περίεργα. Και τότε, φυσικά, το Σύμπαν έκανε το γνωστό του αστείο.
Μήνυμα από Παναμά. Παλιός συν-πότης. Πρώην μεγαλοδικηγόρος, νυν ταξιδευτής. Άνθρωπος που έχουμε πιει ρούμι σε μέρη που αν τα γράψεις στο Google Maps βγαίνει «error». Ή Dark Zone. Μου στέλνει άρθρο από τον «Economist» για το πώς τελειώνει η δεκάδων εκατομμυρίων ετών σχέση της ανθρωπότητας με το αλκοόλ. Και από κάτω: «You fucking trend setter».
Εκεί κατάλαβα ότι κάτι αλλάζει στ’ αλήθεια.
Το άρθρο δεν χαϊδεύει αυτιά. Λέει ωμά ότι ο πολιτισμός χτίστηκε πάνω στο αλκοόλ. Μπίρα πριν από το ψωμί, μέθη πριν από τον νόμο, τελετουργία πριν από τη λογική. Ότι ο άνθρωπος δεν έπινε επειδή ήταν αδύναμος, αλλά επειδή η βιολογία του το επέτρεπε και η κοινωνία το χρειαζόταν. Το ποτό ήταν κόλλα. Έδενε φυλές, συμφωνίες, θρησκείες, επαναστάσεις.
Και μετά σου τραβάει το χαλί. Σου λέει: Όλα αυτά τελειώνουν, όχι με απαγόρευση, αλλά με update. Φάρμακα που σου δίνουν ευφορία, χωρίς να γίνεσαι ρεζίλι. Ποτά που δεν σε διαλύουν. Τεχνολογία που σου επιτρέπει να ανήκεις χωρίς να χάνεσαι. Μια κοινωνία που δεν συγχωρεί τη μέθη, γιατί πλέον δεν τη χρειάζεται.
Και εδώ είναι το πραγματικό χτύπημα του άρθρου. Δεν κόβουμε το αλκοόλ επειδή γίναμε καλύτεροι άνθρωποι. Το κόβουμε γιατί δεν αντέχουμε πια την απώλεια ελέγχου. Ζούμε σε εποχή καταγραφής, αξιολόγησης, αλγορίθμων. Η μέθη είναι bug.
Τέσσερα χρόνια νηφάλιος, διαβάζω το άρθρο και γελάω πικρά. Γιατί καταλαβαίνω τι πραγματικά τελειώνει. Όχι το ποτό. Το άλλοθι. Το δικαίωμα να χαθείς για λίγο χωρίς να απολογηθείς.
Ο Simon από τον Παναμά με είπε trendsetter. Η αλήθεια είναι πιο βρόμικη. Απλώς έπεσα πάνω στο τέλος μιας εποχής προτού σβήσουν τα φώτα. Και το τελευταίο ποτό το πλήρωσε η Ιστορία.
*Της AWGMeta
