Το πρόβλημα δεν είναι οι προπονητές – είναι η νοοτροπία του συλλόγου
Η Τότεναμ έχει περάσει μια δεκαετία προσπαθώντας να πείσει ότι ανήκει στην ελίτ. Και κάπου εκεί, ο Άγγελος Ποστέκογλου ήρθε να πει κάτι απλό, σχεδόν αυτονόητο, αλλά ενοχλητικό: για να θεωρείσαι μεγάλος σύλλογος δεν αρκεί να μοιάζεις μεγάλος. Πρέπει να συμπεριφέρεσαι σαν μεγάλος.
Και εδώ είναι που ο Ποστέκογλου έχει δίκιο. Γιατί η Τότεναμ μπορεί να έχει γήπεδο-κόσμημα, εγκαταστάσεις που ζηλεύει η μισή Ευρώπη και μια σταθερή παρουσία στην Premier League, αλλά όταν έρχεται η ώρα της πραγματικής υπέρβασης, κάτι μέσα της τραβάει χειρόφρενο. Σαν να υπάρχει μια εσωτερική αποδοχή ότι «ως εδώ μπορούμε». Όχι επειδή δεν έχει ποιότητα, αλλά επειδή δεν έχει την κουλτούρα να απαιτεί το επόμενο βήμα.
Το πιο σοκαριστικό –και ταυτόχρονα πιο αποκαλυπτικό– είναι ότι ακόμα και όταν κατακτά έναν τίτλο ή κάνει μια επιτυχία, δεν μοιάζει να ξέρει τι να την κάνει. Αντί να χτίσει πάνω σε αυτήν, μοιάζει να την αντιμετωπίζει σαν εξαίρεση. Σαν ένα «ωραίο διάλειμμα» πριν επιστρέψει στο γνώριμο μοτίβο: αλλαγές, πισωγύρισμα, επανεκκίνηση. Αυτό δεν είναι σχέδιο. Είναι κύκλος.
Και αυτός ο κύκλος φαίνεται παντού: στη διαχείριση των προσδοκιών, στις αποφάσεις κορυφής, αλλά κυρίως στη φιλοσοφία των μεταγραφών. Γιατί όταν θες να πας από την καλή σεζόν στη διεκδίκηση κορυφής, χρειάζεσαι παίκτες που να κουβαλάνε βάρος, εμπειρία και προσωπικότητα. Όχι απλώς ταλέντο. Η Τότεναμ όμως, εδώ και χρόνια, λειτουργεί σαν ομάδα που φοβάται να κάνει το «ακριβό» και το «σκληρό» βήμα, σαν να προτιμά την ασφάλεια του “project” από το ρίσκο της πραγματικής κορυφής.
Το αποτέλεσμα είναι ότι κάθε προπονητής που προσπαθεί να αλλάξει την ταυτότητα του συλλόγου, τελικά συγκρούεται με κάτι μεγαλύτερο από τον πάγκο. Συγκρούεται με την ίδια την κουλτούρα. Και η κουλτούρα στην Τότεναμ μοιάζει να είναι αυτή: ωραία πορεία, καλό ποδόσφαιρο, μεγάλη συζήτηση, λίγη ουσία.
Ο Ποστέκογλου δεν είπε κάτι ακραίο. Είπε κάτι που πολλοί σκέφτονται εδώ και χρόνια. Ότι το πρόβλημα της Τότεναμ δεν είναι το ταλέντο, ούτε το μπάτζετ, ούτε καν οι προπονητές. Είναι ότι ο σύλλογος, στα κρίσιμα, δεν έχει την αποφασιστικότητα ενός πραγματικά μεγάλου οργανισμού.
Και όσο αυτό δεν αλλάζει, η Τότεναμ θα συνεχίσει να είναι αυτό που είναι σήμερα: μια ομάδα που φαίνεται ικανή για όλα, αλλά στο τέλος καταλήγει να επιβεβαιώνει τον ίδιο της τον μύθο.
